Doorgaan naar hoofdcontent

De wondere wereld van therapie – Acceptance and Commitment Therapy (ACT)

Tijdens de behandeling voor mijn chronische klachten heb ik veel verschillende therapieën gevolgd. Al die therapievormen hebben een eigen insteek. Mijn ervaring is dat het effect voor een groot deel afhankelijk is van mijn eigen bereidheid om er mee aan de gang te gaan en van de bekwaamheid van de therapeut. Kortom ben ik er aan toe om te veranderen en is er een klik met de therapeut.

Eén van deze gedragstherapieën is de Acceptance and Commitment Therapie. Dit is de methode waar de behandeling in de kliniek voor psychosomatiek grotendeels op gebaseerd is. Ik heb van november 2017 tot mei 2018 in die kliniek verbleven. En op dit moment wordt dit ook gebruikt door mijn psychotherapeut tijdens onze gesprekken. Om voor mijzelf weer helder te krijgen wat de pijlers van deze therapie zijn en om mijn lezers te helpen met het vinden van een geschikte therapie, deel ik in deze blog mijn interpretatie van ACT.
ACT wordt bij veel verschillende klachten gebruikt, zoals bij angst, depressie en c…

Naakt over de dam dansen

Het is makkelijker om naakt over de dam te dansen, dan om mijn verhaal te vertellen. Het is interessant hoe onze menselijke geest werkt: hoe verwachtingen, erbij willen horen en vooral niet opvallen, drijfveren zijn in het dagelijks leven. Met de keuze om mee te doen aan de documentaire van Brandpunt heb ik A gezegd om mijn verhaal in de openheid te brengen; nu zeg ik B door een blog te beginnen over mijn ervaringen, mijn leven.

De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest, loodzwaar. Pijn, of het nu fysiek of mentaal is en in mijn geval beide, zorgt voor een allesoverheersende deken die het dagelijks leven van minuut tot minuut beïnvloedt. Pijn vreet je op, net als angst. Het zuigt alle energie weg. Het is moeilijk om pijn te beschrijven, omdat het zo persoonlijk is.

De pijn zit bij mij in mijn benen en armen. Een soort vermoeidheid en verzuring, net alsof je heel hard gesport hebt en over je grenzen bent gegaan. Zoals het de dag erna voelt, als je eigenlijk te weinig gedronken en gegeten hebt. Alleen dan geen herstel. Alleen maar meer pijn bij beweging.

Er is pijn in mijn rug, heupen, schouders en nek. Wat is de kip en wat is het ei? Was er eerst pijn in mijn spieren en daarom pijn in mijn gewrichten of andersom? In mijn linkerschouder zit het zo vast dat er een pseudoradiculair syndroom is ontstaan met uitstraling en uitval in kracht in mijn arm. Heel eng, omdat de symptomen zo lijken op de hernia’s die ik in mijn rug heb gehad.

Continu in de cirkel van pijn zitten zorgt er bij mij voor dat ik depressief raak. Het blijft onvoorstelbaar dat dit er is en misschien wel nooit meer weggaat. Zo niet passend bij hoe ik zou willen dat mijn leven eruit zou zien. Het zorgt voor rouw.

De opnames en de gesprekken rondom de documentaire hebben mij teruggebracht naar alles wat er de afgelopen jaren gebeurd is. Met als dieptepunt de opname van 6 maanden in de kliniek voor psychosomatiek in Zeist genaamd Eikenboom. En tegelijk ben ik zo dankbaar dat ik daar terecht ben gekomen. Het heeft me geholpen om te zien waar al deze pijn vandaan komt en om handvatten te hebben om mee aan de slag te gaan. Er is weer hoop.

De opnames zelf waren bijzonder om mee te maken. Ik had nog nooit van dichtbij meegemaakt hoe het in zijn werk gaat. De scheidslijn tussen het volgen van echte therapie en een lijn opnieuw tekenen voor het beeld. De verschillende personen die meewerken aan het tot stand komen van het geheel. De vriendelijkheid en oprechtheid van de journalist Joost van Wijk, waardoor ik mezelf heb durven laten zien. Het volledig en totaal over mijn grenzen heen gaan, omdat zo’n dag loodzwaar is met te weinig rust. Een taxi die een uur te laat komt is de druppel die de overvolle emmer laat overstromen. Op mijn verjaardag, een paar dagen later, was ik ziek. Geveld door een buikgriep. Helaas weet ik inmiddels dat als ik over mijn grenzen heen ga, dat ik daar de tol voor moet betalen. In dit geval heb ik het met liefde gedaan, omdat ik het idee zo bijzonder vind.

Ik loop er in het dagelijks leven tegen aan dat ik moeilijk kan uitleggen wat er met mij aan de hand is en hoe mijn opname in de kliniek eruitzag. Wat voor therapieën ik heb gevolgd en nu nog steeds volg. Aan de buitenkant zie je niet dat ik ziek ben.

Ik hoop dat de uitzending helpt om een stapje te zetten in het doorbreken van de taboe en een inkijkje geeft in psychosomatiek. Reacties kun je hieronder kwijt.


Liefs, Fieni


PS En ik heb al een soort van naakt over de dam gedanst door mee te werken aan een foto van Spencer Tunick in een Amsterdamse parkeergarage. Gelukkig wel met heel veel andere mensen 😉

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…