Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Naakt over de dam dansen

Het is makkelijker om naakt over de dam te dansen, dan om mijn verhaal te vertellen. Het is interessant hoe onze menselijke geest werkt: hoe verwachtingen, erbij willen horen en vooral niet opvallen, drijfveren zijn in het dagelijks leven. Met de keuze om mee te doen aan de documentaire van Brandpunt heb ik A gezegd om mijn verhaal in de openheid te brengen; nu zeg ik B door een blog te beginnen over mijn ervaringen, mijn leven.

De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest, loodzwaar. Pijn, of het nu fysiek of mentaal is en in mijn geval beide, zorgt voor een allesoverheersende deken die het dagelijks leven van minuut tot minuut beïnvloedt. Pijn vreet je op, net als angst. Het zuigt alle energie weg. Het is moeilijk om pijn te beschrijven, omdat het zo persoonlijk is.

De pijn zit bij mij in mijn benen en armen. Een soort vermoeidheid en verzuring, net alsof je heel hard gesport hebt en over je grenzen bent gegaan. Zoals het de dag erna voelt, als je eigenlijk te weinig gedronken en gegeten hebt. Alleen dan geen herstel. Alleen maar meer pijn bij beweging.

Er is pijn in mijn rug, heupen, schouders en nek. Wat is de kip en wat is het ei? Was er eerst pijn in mijn spieren en daarom pijn in mijn gewrichten of andersom? In mijn linkerschouder zit het zo vast dat er een pseudoradiculair syndroom is ontstaan met uitstraling en uitval in kracht in mijn arm. Heel eng, omdat de symptomen zo lijken op de hernia’s die ik in mijn rug heb gehad.

Continu in de cirkel van pijn zitten zorgt er bij mij voor dat ik depressief raak. Het blijft onvoorstelbaar dat dit er is en misschien wel nooit meer weggaat. Zo niet passend bij hoe ik zou willen dat mijn leven eruit zou zien. Het zorgt voor rouw.

De opnames en de gesprekken rondom de documentaire hebben mij teruggebracht naar alles wat er de afgelopen jaren gebeurd is. Met als dieptepunt de opname van 6 maanden in de kliniek voor psychosomatiek in Zeist genaamd Eikenboom. En tegelijk ben ik zo dankbaar dat ik daar terecht ben gekomen. Het heeft me geholpen om te zien waar al deze pijn vandaan komt en om handvatten te hebben om mee aan de slag te gaan. Er is weer hoop.

De opnames zelf waren bijzonder om mee te maken. Ik had nog nooit van dichtbij meegemaakt hoe het in zijn werk gaat. De scheidslijn tussen het volgen van echte therapie en een lijn opnieuw tekenen voor het beeld. De verschillende personen die meewerken aan het tot stand komen van het geheel. De vriendelijkheid en oprechtheid van de journalist Joost van Wijk, waardoor ik mezelf heb durven laten zien. Het volledig en totaal over mijn grenzen heen gaan, omdat zo’n dag loodzwaar is met te weinig rust. Een taxi die een uur te laat komt is de druppel die de overvolle emmer laat overstromen. Op mijn verjaardag, een paar dagen later, was ik ziek. Geveld door een buikgriep. Helaas weet ik inmiddels dat als ik over mijn grenzen heen ga, dat ik daar de tol voor moet betalen. In dit geval heb ik het met liefde gedaan, omdat ik het idee zo bijzonder vind.

Ik loop er in het dagelijks leven tegen aan dat ik moeilijk kan uitleggen wat er met mij aan de hand is en hoe mijn opname in de kliniek eruitzag. Wat voor therapieën ik heb gevolgd en nu nog steeds volg. Aan de buitenkant zie je niet dat ik ziek ben.

Ik hoop dat de uitzending helpt om een stapje te zetten in het doorbreken van de taboe en een inkijkje geeft in psychosomatiek. Reacties kun je hieronder kwijt.


Liefs, Fieni


PS En ik heb al een soort van naakt over de dam gedanst door mee te werken aan een foto van Spencer Tunick in een Amsterdamse parkeergarage. Gelukkig wel met heel veel andere mensen 😉

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…