Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit november, 2018 weergeven

Vakantie

De zomer is in volle hevigheid losgebarsten en ook al zijn de laatste dagen wat grauw en druilerig, de buitenlucht lonkt. Het is op dit moment prachtig buiten met planten in bloei en lange dagen gevuld met licht. Ik realiseer mij dat ik zelf veel minder bezig ben met social media en mijn blog en dat ik dat eigenlijk wel een gezond gevolg vind van de zomer. Het is tijd om het bloggen te pauzeren tot september om mijzelf de tijd te geven om te genieten van alles wat deze tijd te bieden heeft. Frank heeft bijna vakantie en het idee om samen te kunnen doen wat we willen, is fantastisch. Ik ga de tijd gebruiken om mijn creativiteit te voeden en wie weet alvast experimenteren met andere mogelijkheden voor mijn blog. Moge deze zomer voor jullie allemaal vol liefde, vreugde en zo gezond als mogelijk zijn.
Liefs, Fieni


De start van mijn chronische vermoeidheid & pijn - Deel 2

Twee weken geleden heb ik jullie meegenomen in een stukje van mijn geschiedenis en de start van mijn chronische vermoeidheid in deel 1 van deze serie. Deze week ga ik verder met het vervolg, waar ik met jullie terug zal gaan naar het ontstaan van mijn chronische pijn en de bijbehorende vermoeidheid. Pijn en vermoeidheid zijn voor mij namelijk een tweelingbroertje en zusje. Op momenten dat ik erg moe ben, heb ik meer pijn. En de continue aanwezigheid van pijn zorgt ervoor dat ik veel energie kwijt ben met het rekening houden met deze pijn; met mijn gevecht tegen de pijn of tegenwoordig vaker het “gewoon” laten zijn van de pijn. Pijn is een energieslurper. Ik vind dit een vreselijk ingewikkeld gegeven. Het houdt me vaak bezig en het evenwicht is heel precair. Ik word er soms opstandig van, soms verdrietig, soms gelaten en soms is er sprake van begrip en mildheid. Deze broer en zus nemen vele gedaantes aan en het belangrijkste voor mij is, dat ze er elke dag zijn.
Terug naar hoe de pijn…

De weg naar openheid over mijn klachten

In deze blog ga ik jullie meenemen naar hoe goed ik ben om de onzichtbaarheid van mijn ziek zijn te versterken, naar de redenen waarom ik openheid over mijn klachten zo moeilijk vind en waarom het helpend is om dit toch meer te doen. Beginnend met het delen van deze blog.
Ik ben namelijk bijzonder capabel in het verzwijgen en verbloemen van mijn klachten. Ik kan er piekfijn uitzien met een keurige, verhullende make-up, netjes geföhnd haar, een goed zittende outfit en bijpassende accessoires. Een spontane vrouw met een vrolijke lach en een niemand zal maar het flauwste vermoeden hebben dat onder dit uiterlijk vertoon heel veel pijn en vermoeidheid zit.
Als je mij goed zou observeren zou je kleine hints kunnen krijgen over hoe het echt met mij gaat. Onder mijn ogen zitten altijd donkere kringen. Als de pijn en vermoeidheid heel erg aanwezig zijn, dan worden de littekens op mijn huid meer zichtbaar. En mijn ogen zijn 50 tinten blauw afhankelijk van mijn pijngradatie. Je kunt zien dat i…

De start van mijn chronische vermoeidheid & pijn - Deel 1

Om beter te kunnen uitleggen waarom ik het zo moeilijk vond om mij in 2016 ziek te melden, neem ik jullie mee terug in de tijd. Naar de geschiedenis van mijn vermoeidheid en pijn en het bijbehorende gevecht met mijn lichaam en geest.Het is een uitgebreid verhaal geworden. Daarom heb ik besloten om het op te splitsen. De komende tijd zal ik af en toe een deel delen. Dit is deel 1 – de start van mijn chronische vermoeidheid.

Op de middelbare school was ik een streber. Ik moest en zou het gymnasium doen, terwijl ik geen talenknobbel heb. Ik heb keihard gewerkt om mij Latijn eigen te maken. Er zijn momenten geweest dat ik twijfelde over deze beslissing. Het heeft veel van mij gevraagd, maar uiteindelijk denk ik dat het harde werken ervoor gezorgd heeft dat er extra netwerken in mijn hersenen zijn ontstaan, waar ik nu nog profijt van heb. Ik ben trots op mezelf en mijn discipline en tegelijkertijd zie ik dat het ook mijn valkuil is. Naast dat ik hard werkte, had ik gelukkig ook een groot s…

Faalangst en perfectionisme: it’s me Fieni!

Deze week is het thema van mijn blog falen. Het schrijven van deze blog vind ik ingewikkeld. Dit is namelijk al mijn derde versie. Het vraagt veel van mij, omdat het oorspronkelijke onderwerp, ziek melden, snijdt aan alles wat ik moeilijk vind en spannend vind om hardop uit te spreken. Daardoor raak ik verstrikt in allerlei verhaallijnen, die onder de pijn liggen. Daarnaast was het een heftige week, waarin ik overbelast ben. Teveel gebeurtenissen, ervaringen tijdens therapie en afspraken. Ik val dan in mijn valkuilen, zoals perfectionisme, eten en stug doorgaan. Zelfzorg is dan ver te zoeken, terwijl dat juist is wat ik nodig heb. Stilstaan, voelen, ruimte om de gedachtestroom in mijn hoofd te laten veranderen in een beekje en mezelf voeden met warmte, persoonlijke verzorging en liefde. Als het mij lukt om bewust te zijn van mijn gedrag en er met afstand naar te kijken, is er weer licht.
Ik heb faalangst. Ik ben ontzettend bang om teleur te stellen en dit resulteert in mijn perfectio…