Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

De start van mijn chronische vermoeidheid & pijn - Deel 1

Om beter te kunnen uitleggen waarom ik het zo moeilijk vond om mij in 2016 ziek te melden, neem ik jullie mee terug in de tijd. Naar de geschiedenis van mijn vermoeidheid en pijn en het bijbehorende gevecht met mijn lichaam en geest.  Het is een uitgebreid verhaal geworden. Daarom heb ik besloten om het op te splitsen. De komende tijd zal ik af en toe een deel delen. Dit is deel 1 – de start van mijn chronische vermoeidheid.

Op de middelbare school was ik een streber. Ik moest en zou het gymnasium doen, terwijl ik geen talenknobbel heb. Ik heb keihard gewerkt om mij Latijn eigen te maken. Er zijn momenten geweest dat ik twijfelde over deze beslissing. Het heeft veel van mij gevraagd, maar uiteindelijk denk ik dat het harde werken ervoor gezorgd heeft dat er extra netwerken in mijn hersenen zijn ontstaan, waar ik nu nog profijt van heb. Ik ben trots op mezelf en mijn discipline en tegelijkertijd zie ik dat het ook mijn valkuil is. Naast dat ik hard werkte, had ik gelukkig ook een groot sociaal netwerk en heb ik tot mijn 16de gehockeyd. Ik was toen al aanhanger van “Work hard, play hard”. 😉
Mijn perfectionisme en de onderliggende faalangst waren toen ook een belangrijke drijfveer (zie mijn vorige blog). Ik deed altijd keurig mijn huiswerk en het was een sport voor mijn klasgenoten om een hoger cijfer te halen dan ik. Mijn moeder pakte ’s avonds weleens mijn boeken af, omdat ik maar door bleef gaan. Zo bang was ik dat ik het niet goed zou doen. Ik zat huilend boven mijn boeken van vermoeidheid en frustratie. Samen hebben we toen de studievrije dag ingevoerd. Eén dag in de week niet studeren. Dat was een verademing en dat heb ik al mijn tijd dat ik in de schoolbanken zat volgehouden.  In de loop der jaren kreeg ik langzaam meer vertrouwen in mijn studieprestaties. De grote druk werd iets minder en ik kon beter relativeren.

In de vierde klas van de middelbare school verhuisde ik van mijn moeder naar mijn vader en kreeg ik binnen 6 weken op mijn nieuwe school de ziekte van pfeiffer. Dit was zo heftig, dat ik een jaar lang bijna alleen maar in mijn bed heb gelegen en elk virus wat er heerste oppakte. Toch probeerde ik naar school te gaan, ook hier werd ik voortgeduwd door mijn perfectionisme en de angst om er niet bij te horen op een nieuwe school. Het ging niet. Ik was een wrak en sliep meer dan 14 uur per dag. Halverwege het schooljaar werd de knoop doorgehakt: ik zou het jaar over doen.  Alleen maatschappijleer en geschiedenis kon ik dat jaar nog afronden. Het was een taaie boodschap, waarmee ik geraakt werd in hetgeen waar ik altijd zo hard voor had gewerkt. Ik wist niet goed hoe ik om moest gaan met het in mijn ogen falen van mijn lichaam en het einde van mijn vlekkeloze schoolcarrière.
Dat schooljaar heeft ondanks mijn weinige aanwezigheid toch een gouden randje gekregen: ik heb er drie prachtvriendinnen aan overgehouden. Drie dames die tot op de dag van vandaag een rol in mijn leven spelen.  

Ik weet nog dat ik als ik wel op school was, ik hoorde dat er achter mij rug om over mij gesproken werd. Er was ongeloof over mijn ziekte. Hoezo kon ik niet elke dag naar school komen, maar wel lachen als ik er was? Ik werd daar onzeker van en tot op de dag van vandaag ben ik bang voor de mening van de buitenwereld. Ik kan nu ook weinig ondernemen, maar soms ga ik uiteten, winkelen of dansen. Dit zijn voor mij weloverwogen beslissingen, die ik incalculeer in mijn weekschema en soms zijn ze gewoon spontaan en ondoordacht. Ik vind het moeilijk om daar eerlijk over te zijn, terwijl deze activiteiten er juist voor mij zijn om op de been te blijven. Om te voelen dat ik leef en niet alleen maar ziek ben. Het is mijn uitdaging om meer vertrouwen in mijzelf te krijgen en te zien dat ik ook plezier mag maken. Graag zelfs. Het maakt het omgaan met mijn pijn dragelijker.
Dat jaar was mijn eerste confrontatie met het onbegrip van mijn omgeving. Als je het niet ziet, dan ben je niet ziek.

Ik had nul energie. Het was een vreselijk jaar, waarin ik de eenzaamheid van ziek zijn en de frustratie van niet kunnen doen wat ik wilde, ontdekte. Ik werd somber en had moeite met accepteren dat dit mij overkwam. En dat hard werken in dit geval niet de oplossing was, maar juist loslaten en de tijd zijn werk laten doen. Een mechanisme wat ik lastig blijf vinden. Ik ben het type wat graag haar schouders ergens onderzet en doorgaat.
Vanwege deze somberheid maakte ik voor het eerst kennis met de hulp van een psycholoog. Zij constateerde na ongeveer 4 sessies dat ik een normale puber was met normale problemen, terwijl ik het leven echt een grote uitdaging vond. Ik voelde mij niet gehoord.
Doordat het fysiek iets beter met mij ging, ging het uiteindelijk ook mentaal beter met mij. Ik deed het jaar over, maar de vermoeidheid was mijn nieuwe metgezel geworden. Meer in deel 2.

Deze week ben ik dankbaar voor de volgende drie dingen:
  • Ik zag zomaar een bijzonder dierlijk tafereel, terwijl ik Monty uitliet. Een reiger dook het water in, vloog weg met zijn prachtige vleugels en at aan de kant een vis op. Ik was helemaal in het moment.
  • Ik heb samen met een goede vriendin geluncht, genoten van een heerlijke chocolade verwennerij (zie foto) en mijn hart gelucht over de frustraties, waar ik momenteel tegen aanloop.
  • Ik heb mijn laatste dag nazorg gehad in de Eikenboom en afscheid genomen van een deel van mijn Eikenboomfamilie. Ik ga de komende weken nog 3 keer naar Zeist voor therapie, maar dan is mijn jaar van extreem intensieve therapie afgerond.




Reacties

  1. Digi hug! Jammer dat je zo “ver” weg woont! Super dapper dat je je leven durft te delen. ��

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi herkenbaar stukje over de buitenwereld. Had je graag n keer ontmoet tijdens het na traject.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wie weet komen we elkaar nog een keer tegen en mocht je behoefte hebben aan een kop koffie, dan kunnen we dat altijd plannen. Je kunt me via de mail bereiken op: info@fieni.nl.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…