Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Faalangst en perfectionisme: it’s me Fieni!


Deze week is het thema van mijn blog falen. Het schrijven van deze blog vind ik ingewikkeld. Dit is namelijk al mijn derde versie. Het vraagt veel van mij, omdat het oorspronkelijke onderwerp, ziek melden, snijdt aan alles wat ik moeilijk vind en spannend vind om hardop uit te spreken. Daardoor raak ik verstrikt in allerlei verhaallijnen, die onder de pijn liggen. Daarnaast was het een heftige week, waarin ik overbelast ben. Teveel gebeurtenissen, ervaringen tijdens therapie en afspraken. Ik val dan in mijn valkuilen, zoals perfectionisme, eten en stug doorgaan. Zelfzorg is dan ver te zoeken, terwijl dat juist is wat ik nodig heb. Stilstaan, voelen, ruimte om de gedachtestroom in mijn hoofd te laten veranderen in een beekje en mezelf voeden met warmte, persoonlijke verzorging en liefde. Als het mij lukt om bewust te zijn van mijn gedrag en er met afstand naar te kijken, is er weer licht.

Ik heb faalangst. Ik ben ontzettend bang om teleur te stellen en dit resulteert in mijn perfectionistische gedrag. Hoe slechter het met mij gaat, des te meer ik ga hyperfocussen op de details. Ik kan mij dan verliezen in of het vaatdoekje wel aan de juiste kant van de kraan ligt en of de gordijnen wel keurig gesloten zijn. Dingen waar ik met meer mildheid naar kan kijken of mij zelfs niet eens bezig houden als het wat beter met mij gaat. Het is een interessant principe, dat ik vooral in staat ben om helpend gedrag in te zetten als het redelijk tot goed met mij gaat. Zakt het naar redelijk tot slecht dan wordt het helpende gedrag een soort vreemde voor mij. Ik word daar boos van, giftig. En verdrietig. Dat het mij niet lukt om mezelf te helpen als ik het hardst nodig heb. Ik krijg dan het gevoel alsof ik faal. En juist dat falen kan ik niet verkroppen. Want hoezo kan ik mezelf niet helpen? Ik weet toch hoe het moet. Ik ben toch een intelligente vrouw. Waarom verander ik niet even mijn gedrag, met nadruk op even? De strenge gedachten buitelen over elkaar in mijn hoofd en in plaats van een open blik, trek ik mezelf nog verder het moeras in. Het is een afglijdende schaal; een heel herkenbaar mechanisme. Inmiddels heb ik in de kliniek geleerd dat hier de “sickness response” onder zit. Een onderwerp voor een ander blog.

Mijn perfectionisme is een patroon wat ik al zolang als ik mij herinner inzet om om te gaan met het leven. Ik leg de lat hoog en als er een kans is dat ik over de lat kan springen, dan leg ik hem nog een stukje hoger. Ik geloof dat als ik altijd maar perfect ben, mensen mij aardig zullen vinden en mijn leven zo soepel mogelijk zal verlopen. Dat is klinkklare onzin, maar hoe verander je een zo verankerd principe in je zijn? Het zorgt er voor dat ik regelmatig toneelspeel. Dat ik bezig ben om te analyseren wat de ander misschien wel zou willen en nodig hebben. Mijn voelsprieten staan op scherp en ik voel inderdaad vaak aan, waar de behoefte van een ander ligt. Er zijn al twee problemen bij dit stuk: 1. het is mij echter nog nooit gelukt om daadwerkelijk gedachten te lezen en 2. In deze ultieme poging om de wereld onder controle te houden, vergeet ik de belangrijkste persoon in mijn leven. Dat ben ikzelf. Mijn voelsprieten zijn namelijk naar buiten gericht in plaats van naar binnen. Auw.

Ik ben mezelf en mijn behoeftes kwijtgeraakt in deze paradoxale controlepoging. Hoe harder ik mijn best doe om niet te falen, des te harder ik werk en hoe harder ik werk, des te slechter het me gaat. Ik streef iets na, wat ik zelf heb verzonnen en wat niet haalbaar is. Ik zet mijn stresssysteem continu op scherp. Gelukkig is er inmiddels ook een stuk in mij, wat met meer liefde naar het perfectionisme kan kijken. Er zijn namelijk ook positieve kanten van perfectionisme. Het heeft mij gebracht waar ik nu ben en er voor gezorgd dat ik altijd blijf zoeken naar oplossingen. Bovendien is er een reden waarom mensen een patroon ontwikkelen. Er zal een fase in mijn leven zijn geweest, waarbij dit patroon helpend is geweest, anders was ik er al lang mee gestopt. Ik denk hierbij aan mijn studie en mijn carrière, maar wellicht had het ook daar een tandje minder gemogen.

In de kliniek heb ik de uitnodiging gekregen om vaker teleurstellend te zijn. Ik ben zo bang voor wat er gebeurt als ik niet perfect ben, dat ik maar door blijf gaan. De uitnodiging is om te ervaren of de wereld inderdaad vergaat en niemand mij meer aardig vind, als ik af en toe niet alles doe wat de ander of de maatschappij van mij verwacht. Met de kanttekening dat het nog maar de vraag is of het echt daadwerkelijk van mij verwacht wordt.
Het grappige is dat als ik dingen deel met mensen die ik lief heb over mijn worstelingen, dat de reactie vaak totaal anders is dan de doemscenario’s in mijn hoofd. Een goede vriendin vindt het niet vervelend als ik een afspraak afzeg, maar vindt het fijn dat ik mijn grenzen aangeef. Mijn moeder vindt het niet erg om de hond voor mij te komen uitlaten als het slecht met mij gaat, maar is juist blij dat ik om hulp vraag op een moeilijk moment. Frank is niet boos als ik midden in het koken op de bank ga zitten, omdat ik zoveel pijn heb, maar is dankbaar dat hij voor mij kan zorgen en maakt het eten met liefde af.

En natuurlijk is er ook een andere kant. Dat ik mensen kwets, dat ze verdrietig of boos zijn, omdat ik er niet ben. De uitnodiging daarbij is voor mij om te verdragen dat ik mensen teleurstel. Dit vind ik nog een puzzel en kost mij elke keer veel energie. Wat helpend is, is om mezelf te realiseren dat hun emoties voortkomen uit het feit dat ze graag tijd met mij doorbrengen en dingen met mij ondernemen. Het feit dat de emoties er zijn, geeft aan dat ze om mij geven. Ze zijn boos of verdrietig op de situatie of op mijn gedrag, maar niet op mij als mens. Ik ben nog steeds dezelfde persoon met af en toe, of misschien wel vaak, teleurstellend gedrag.
Dit is zo’n stuk van korte termijn versus lange termijn. Om in het proces van gedragsverandering te zitten, zorgt nog voor veel onrust in mij. Het is nieuw en dat is spannend. En dat staat gelijk aan energie, waar ik niet bijster veel van heb. Op de lange termijn zie ik heus wel dat vaker voor mezelf kiezen, ervoor kan zorgen dat mijn energie ook weer enigszins oplaadt. Maar ik vind het nog doodeng. De noodzaak is voor mij echter groot vanwege de chronische pijn. Ik moet beter voor mezelf zorgen en kan dit patroon niet op de oude manier in stand houden. Dit motiveert mij om het onder ogen te zien en er mee aan de slag te gaan.

Dit delen met jullie vind ik super spannend. Het is namelijk een intiem kijkje in mijn binnenwereld. Het is echter wel wie ik ben en waar ik dagelijks mee worstel. Herkennen jullie deze worsteling? Ik zou het fijn vinden als jullie jullie ervaringen met mij delen.

Ik hoop jullie volgende week mee te kunnen nemen in mijn ziekmelding na de Nijmeegse Vierdaagse en waarom ik dat ook als falen zie. Of wie weet komt er een ander onderwerp naar boven, wat eerst aandacht nodig heeft om verder te komen in het proces, zoals deze week is gebeurd. Ik ga proberen het los te laten en mij te laten leiden door wat is.

Ondanks alles ben ik ook dankbaar. Dit stukje helpt mij om de blog met een fijn gevoel af te sluiten.

Dankbaar:
  • Ik heb tijd doorgebracht met mijn familie, zodat we er voor elkaar konden zijn en konden delen wat er in ons leven speelt. 
  • Ik heb lol gehad bij de laatste hondenpubertraining door veel te oefenen met Monty. Mijn moeder was er gezellig bij en samen hebben we veel geleerd en gelachen. De perfecte combinatie.
  • Ik ben overladen door bloemen van heel veel dierbare mensen. Mijn huis is een gezellige combinatie van kleuren. Ik word altijd heel blij van bloemen.


Zelfzorg, frisse lucht en ontspanning 








Reacties

Populaire posts van deze blog

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…