Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Leerfasen: onbewust onbekwaam – bewust onbekwaam – bewust bekwaam – onbewust bekwaam

Tijdens mijn opname in de kliniek de Eikenboom voor psychosomatiek heb ik gezien dat ik mijn gedrag moet aanpassen om beter met mijn klachten te kunnen omgaan en mijn leven draagbaarder te maken. Willen jullie weten hoe ik dit veranderingsproces in werking heb gezet? Lees dan deze blog over de verschillende leerfasen, die we allemaal moeten doorlopen om gedrag te veranderen. Uiteraard heb ik weer volop voorbeelden over hoe dit bij mij werkt en waar ik nu sta in dit eeuwigdurende leerproces.

De psycholoog Maslow heeft vier leerfasen beschreven:
  1. Onbewust onbekwaam 
  2. Bewust onbekwaam
  3. Bewust bekwaam
  4. Onbewust bekwaam
De eerste fase is onbewust onbekwaam. In deze fase vertoon je gedrag op de automatische piloot, wat niet helpend. Een voorbeeld voor mij is dat ik vaak al voor een ander aan het zorgen ben, zonder mij af te vragen of ik wel ruimte heb voor deze zorg en het hoe het eigenlijk met mij gaat.
Het zijn patronen die we allemaal hebben ontwikkeld op een bepaald moment in ons leven. Op dat moment was het patroon helpend, maar nu de omstandigheden zijn veranderd, kan het slim zijn om nog eens kritisch naar het patroon te kijken. Het is wel een relatief veilige fase, omdat het allemaal vanzelf gaat. Alleen zorgt het dus ook voor extra onbewuste stress. Ik kan bijvoorbeeld altijd maar doorgaan, omdat ik vind dat dingen in orde moeten zijn (perfectionisme): de lat lekker hoog leggen. Dit gebeurt automatisch. Als het in mijn hoofd zit, blijf ik doorgaan. Terwijl het zeker met mijn klachten veel verstandiger is om dingen te doseren en wat vaker genoegen te nemen met hoe het is.

Vervolgens komt de tweede fase: bewust onbekwaam. Met deze fase ben ik ontzettend aan het worstelen geweest tijdens het begin van mijn therapietraject. Het bleef de hele tijd maar door mijn hoofd gaan. “Oh hier doe ik het. Nu doe ik het weer.” Ik werd er regelmatig hopeloos van.  
Ik werd mij zo ontzettend bewust van mijn patronen. Ik zag wat ik deed en waar dingen vandaan komen. Dat was echt een enorme kluif. Het zorgde ervoor dat het automatisme uit mijn handelen ging en ik nog geen idee had hoe ik het anders zou moeten doen. Ik werd er recalcitrant van, en eigenlijk gebeurt dat nog steeds. Het is alles behalve leuk om te zien dat wat ik doe niet handig is, maar niet te weten hoe het dan wel moet. Er werd continu herhaald dat dit een belangrijke fase was, want je moet eerst zien waar gedrag vandaan komt, voordat je kunt gaan veranderen. Ik verlang nog regelmatig terug naar de automatische piloot: gewoon niet weten dat het gedrag wat ik vertoon niet handig is en rustig mijn leventje leiden of is het lijden, want leuk was het natuurlijk niet. Ik kwam niet zomaar in de kliniek terecht.

De volgende fase is bewust bekwaam. In deze fase verandert je gedrag langzaam, maar je hebt er nog niet zoveel profijt van. Dit komt omdat het vertonen van ander gedrag ontzettend veel energie kost. Het is allemaal nieuw en spannend. Ik schipper momenteel een beetje tussen bewust onbekwaam en bewust bekwaam. Op dit moment zie ik vaak wat ik doe, maar heb ik soms nog steeds geen idee hoe ik het kan veranderen. Ik ben inmiddels wel echt een kei in reflecteren geworden. Ik analyseer regelmatig mijn klachten en gedrag om te kunnen zien wat de oorzaak is of waar ik wellicht het de volgende keer op een andere manier kan proberen. Als ik een idee heb, hoe het anders kan, verschuif ik langzaam naar bewust bekwaam. En soms vertoon ik ook echt al ander gedrag, maar net als met een kind wat leert lopen: het is nogal rommelig. De fijne motoriek is nog niet ontwikkeld van het nieuwe gedrag. Ik probeer van alles uit en dit gaat zeker niet altijd goed. Soms omdat het nogal onbehouwen overkomt,  of omdat mijn omgeving eraan moet wennen en ik mij snel laat ompraten of omdat ik eigenlijk nog niet zo goed weet hoe ik het precies moet doen. Het is een groot mysterie, waar ik af en toe een puzzelstukje van vind.
Deze fase vind ik vermoeiend. Mijn klachten worden er niet direct minder van. En ik voel regelmatig angst om het nieuwe gedrag te vertonen. Ik ben nog steeds gevoelig voor de mening van mijn omgeving. Het gaat weer om lange termijn effecten. Het gedrag moet inslijten, maar om dit pad te plaveien, ben ik keihard aan het werk.

Ik kijk met smart uit naar de laatste fase: onbewust bekwaam. Het moment dat ik weer dingen op de automatische piloot doe en dat dit dan ook nog helpend is. In mijn ideale wereld zal ik op dat moment altijd oog hebben voor de signalen van mijn lichaam, mogen alle nuances van mijn emoties er zijn, en neem ik mezelf als uitgangspunt, waardoor ik eenvoudig kies voor mezelf en wat voor mij goed is. Het moment dat ik alleen nog maar doe wat ik kan, in plaats van wat ik denk dat hoort of wat ik graag zou willen. Horen jullie ook mijn perfectionisme er weer doorheen schemeren? Ik begrijp heel goed dat het er niet zo uit zal zien en dat het leven op de automatische piloot niet bestaat en wellicht ook wel erg saai zou zijn. Maar ik hoop echt dat er elementen uit mijn leven zullen veranderen en er meer rust in mijn systeem komt. Dat ik nieuwe patronen ontwikkel, die beter passen bij wie ik nu ben, met mijn klachten en beperkingen. Dit is de stip op de horizon, die er nu voor zorgt dat ik het volhoud om te blijven zoeken naar nieuwe paden en het aankan om steeds maar te zien welk gedrag ik kan veranderen. Het is mooi om te zien dat ik mijn gedrag kan veranderen en dit langzaam lucht geeft.

Deze week ben ik dankbaar voor:
  1. Ik heb deze week extra vaak met mijn neefje geknuffeld. Het is heerlijk om dit lieve jongetje in mijn armen te hebben of om zijn prachtige lach te zien. Ik heb direct geoefend met mindfulness tijdens het fruithapje. Een jong kind neemt zijn tijd voor elke hap. Een mooi leermoment voor mij. Ik zit namelijk graag met mijn telefoon in mijn hand te eten. Niet zo zen.
  2. Ik heb deze week weer twee keer mijn auto kunnen verhuren via SnappCar. Momenteel heb ik niet zoveel geld, doordat ik in de WIA zit en een uitkering krijg. Mijn auto staat voor vrijheid en ik ben heel bij dat ik hem heb. Alleen gebruik ik hem niet elke dag en in de weekenden als Frank er is, zeker niet. Ik vind het fijn om mijn auto te verhuren, zodat ik een deel van mijn vaste lasten kan betalen met de huuropbrengst en tegelijk een steentje bijdraag aan het milieu.
  3. Ik ben de afgelopen 1,5 jaar mystery guest geweest bij de bibliotheek. Daarvoor voer ik één keer maand een opdracht uit over de service van de medewerkers van de bibliotheek. Afgelopen maandag heb ik mijn laatste opdracht uitgevoerd en ben ik gestopt als vrijwilliger vanwege de aankomende verhuizing. Ik lees graag en kom graag in de bieb. Het was voor mij goed te doen en tegelijk kreeg ik in die periode een gratis abonnement. Een fijne manier om te genieten van de bibliotheek en de te kunnen helpen met het verbeteren van de service van de bibliotheek. Mijn complimenten voor de medewerkers van de bibliotheek. Ze hebben mij de afgelopen 1,5 jaar allemaal voortreffelijk geholpen. En als kers op de taart heb ik ook nog veel meer geleerd over de mogelijkheden van de bibliotheek.

Liefs, Fieni

De foto van de week: Monty in de sneeuw!


Reacties

Populaire posts van deze blog

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…