Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

De start van mijn chronische vermoeidheid & pijn - Deel 4


Op oudejaarsavond heb ik met een traan 2018 achter mij gelaten. Wat was het een zwaar jaar. En nu is 2019 daar. Voor mij een jaar van veranderingen. En ik geef eerlijk toe dat ik er zin in heb. Ik ben benieuwd wat dit jaar mij te brengen heeft en hoe ik verder kan gaan met het luisteren naar mijn intuïtie. Om het nieuwe jaar de tijd te geven om zich te ontplooien, is mijn eerste blog het vervolg van het ontstaan van mijn chronische vermoeidheid en pijn.  Eerst nog maar eens terug naar andere jaren. Weer een stuk opruimen om nog meer ruimte te maken voor het nieuwe jaar. Ik merk dat ik daar behoefte aan heb. Zo ben ik ook weer spullen aan het verkopen op marktplaats om letterlijk ruimte te maken.

Een aantal weken geleden ben ik deel 3 geëindigd bij de zwarte deken die over mijn bestaan kwam te liggen na het mislukken van mijn tweede hernia-operatie. Met de boodschap van de neurochirurg en nog steeds heel veel pijn, ben ik wederom een paar maanden thuis bij mijn moeder geweest om te revalideren. Het ziekenhuisbed stond wederom in de woonkamer. Dit keer was er een doos vol cadeautjes van een goede vriendin, waarvan ik er elke dag eentje mocht openmaken. Een prachtig idee en heel fijn om op moeilijke momenten een vrolijk noot te kunnen creëren. Ik voelde mij namelijk machteloos door de uitzichtloze situatie waar ik in beland was, ik had ontzettend veel pijn en werd met de dag somberder.
Aan het begin van het nieuwe jaar was ik het thuiszitten helemaal zat. Ik wilde niet meer ziek zijn en besloot dat het klaar was. Ik heb een ontzettend sterke geest en veel doorzettingsvermogen. Ik ging terug naar Nijmegen, omdat ik verandering van omgeving nodig had. Dit was veel te zwaar, aangezien de pijn en vermoeidheid op dat moment de scepters van mijn leven waren. Ik ben 1 dag naar mijn college gegaan en daarna heb ik de rest van de maand niet gestudeerd, maar alleen maar in mijn bed gelegen. Ik was op en zwaar depressief.

Na een maand mij verstopt te hebben onder de dekens, heb ik in februari mijn studie hervat omdat ik inzag dat mijn dekens mijn problemen niet gingen oplossen. Ik ben tegelijkertijd eindelijk bij een behulpzame psycholoog terecht gekomen. De wachtlijst was voorbij! Ik had hulp nodig bij het omgaan met de pijn. Ik kwam in een groep voor jongvolwassenen terecht van 20 tot 25 jaar. Dit is een leeftijd waarop veel jongeren worstelen met het loskomen van hun ouders en bezig zijn te ontdekken wie ze zijn en wat ze willen. Naast mijn pijnklachten was ik ook een jonge twintiger die haar dromen moest bijstellen. De groep heeft mij geholpen weer wat licht te zien.
Tegelijk bleek ik zoeken naar mogelijke verlichting van de pijn. Ik ging nog steeds 2x per week naar de fysiotherapeut en samen trainden we zoveel als er mogelijk was. Daarnaast bezocht ik wekelijks een acupuncturist en kreeg ik Chinese kruiden om aan te sterken.
Er werden in het ziekenhuis nieuwe onderzoeken gedaan door de neuroloog. Tijdens een van de controles in het ziekenhuis heb ik hem gesmeekt om mijn rug vast te zetten om de pijn te laten stoppen. Pijn is zo een ontzettende mindfuck. Hij gaf aan dat ik punt 1 te jong was en punt 2 zo een slechte rug had, dat als hij een deel zou vastzetten, het probleem zou verplaatsen naar het gebied eronder of erboven. Het laatste beetje hoop op verbetering van de pijn werd weggevaagd. Ik kreeg als opdracht mee om te leren leven met de pijn. Een strijd waar ik tot op de dag van vandaag mee bezig ben.

Ik heb toch mijn bachelor geneeskunde met bloed, zweet en tranen afgemaakt. Ik vind het lastig om uit te leggen hoe het voor mij voelde. Pijn beheerste mijn leven en in plaats van er naar te luisteren, ging ik continu over mijn grenzen heen, want ik wilde geen colleges missen en af en toe ook iets leuks doen met mijn omgeving. Ik deed aan struisvogelpolitiek, terwijl ik van binnen gevangen zat in mijn pijn.
Ik kwam bij de decaan terecht om te spreken over het vervolg van mijn studie. Hij gaf mij als mogelijke optie om mijn master parttime te doen. Alleen is de medische wereld nog erg conservatief als het over zijn eigen artsen gaat. Parttime betekent 4 dagen in de week met alle diensten in de avonden en weekenden er gewoon bij. In een uiterste poging om dit voor elkaar te krijgen, schreef ik sollicitatiebrieven naar de geneeskunde opleidingen in Amsterdam. Ik had beredeneerd dat als ik thuis kon wonen bij mijn moeder, het misschien wel haalbaar zou zijn. Niemand wilde mij aannemen. De situatie was te ingewikkeld of zij werkten nog niet met de bachelor-master structuur. Met diepe, diepe pijn in mijn hart besloot ik te stoppen met mijn studie. Mijn wereld stortte volledig in. Ik had zo hard gewerkt en toch was hetgeen wat ik het allerliefst in de wereld wilde niet haalbaar. Ik weet dat ik een goede arts zou zijn geworden en ik heb door mijn klachten deze kans niet gekregen. Volgens mijn vader heb ik deze klap nooit verwerkt en ben ik wederom doorgegaan alsof het een kleine hobbel in de weg was. Dat is mijn strategie, altijd maar doorgaan. Niet zeuren en doorgaan. Opzoek naar oplossingen en mogelijkheden. Doodvermoeiend en ook ontzettend treurig dat ik niet goed weet hoe ik mezelf ruimte kan geven om moeilijke dingen een plekje te geven. Hoe rouw je om een leven wat je nooit hebt kunnen leven?

Diezelfde decaan regelde dat mijn studieschuld werd kwijtgescholden, omdat ik vanwege medische redenen mijn studie niet kon afmaken. Ik kreeg de mogelijkheid om opnieuw vier jaar studiefinanciering te ontvangen. Hij adviseerde mij ook om een Wajong uitkering aan te vragen. Een Wajong uitkering is voor mensen die voor hun 18de arbeidsongeschikt raken of tijdens hun studie. Het idee dat ik bij deze groep hoorde had ik nooit bedacht en vond ik moeilijk te verkroppen. Ik heb mijn trots aan de kant gezet en heb de uitkering aangevraagd. Ik werd voor het eerst in mijn leven 80-100% afgekeurd. Say what?!  

Tot zover deel 4 over het ontstaan van mijn klachten. In deel 5 ga ik verder met mijn nieuwe studiekeuze en de stapjes die ik heb gezet om nieuwe dromen te verwezenlijken. Maar voordat ik deze blog afsluit, deel ik met jullie nog de drie dingen waar ik deze week dankbaar voor ben.

  1. Ik ben voor het eerst niet gaan stappen met oud & nieuw. Een pijnlijke beslissing voor mij en mijn vriendinnen, omdat ik dol ben op dansen en ik het nieuwe jaar dansend inluiden zeker een goede reden vind om over mijn grenzen te gaan. Dat was zelfs dit jaar niet mogelijk. In plaats daarvan ben ik bij goede vrienden geweest en hebben we genoten van elkaar, heerlijk eten en een ongedwongen sfeer.
  2. Mijn vaste hulp van de thuiszorg is door omstandigheden 3 weken afwezig. Eén week heb ik geen hulp gehad, maar afgelopen en komende week krijg ik in ieder geval 1 uur huishoudelijke hulp in plaats van de gebruikelijke 2 uur. Het is niet veel, maar het is bijzonder fijn als mijn huis gestofzuigd wordt en mijn badkamer weer schoon is. Ik kom beter tot rust in een semi-schoon huis. Ik ben dankbaar dat iemand dit oppakt en naast haar gewone uren mij hiermee uit de brand helpt.
  3. Ons nieuwe huis wordt steeds een beetje mooier. Dit weekend zijn we op jacht gegaan naar behang. We werden fantastisch geholpen en liepen met andere ideeën de winkel uit dan gepland. We willen één muur in de woonkamer een touch of colour meegeven. Er is flink gestuukt op de 1e en 2e verdieping en het bad is geplaatst. Ik kijk uit naar een huis met een bad. Mijn pijnlijke lichaam kan soms zo verlangen naar een warm/heet bad.

Liefs, Fieni

Reacties

Populaire posts van deze blog

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…