Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Mijn geheime missie


In november heb ik jullie verteld dat ik voor een geheime missie samen met Frank in Utrecht was. Het is vandaag maandag 21 januari 2019 en op deze zonnige dag gaat deze geheime missie tot een hoogtepunt komen. Ik zit nu in de trein op weg naar een mooie stap in mijn leven. En ik vind het spannend. Mijn ademhaling zit hoog, ik heb zo’n onrustig gevoel in mijn buik en ik ben veel aan het lachen. Toch wel echt iets anders dan het depressieve gevoel van de blue Monday. Het moment is daar dat ik mijn ankerpunt krijg.

Jullie zullen wel de meest bijzondere ideeën hebben over wat een ankerpunt in dit geval is. Ik heb het fenomeen ankerpunt leren kennen tijdens de psychomotore therapie die ik gevolgd heb in de kliniek de Eikenboom. Bij psychomotore therapie wordt er een verbinding gemaakt tussen de geest en beweging. Beweging in de breedste zin van het woord, zoals houding, spanning, lichaamstaal en lichaamsbeleving. Het heeft mij geholpen om te ervaren hoe mijn lichaam met zijn bewegingen mij veel vertelt. Zo was er bijvoorbeeld een oefening waarbij ik stil stond in de ruimte, mijn ogen dicht moest doen en ik mij dan door de ruimte mocht verplaatsen. Daar heb ik geleerd dat als ik luister naar de signalen van mijn lichaam, ik dat doodeng vind. Ik heb de controle nodig van mijn ogen om mij enigszins veilig te voelen. Confronterend om mee te maken, maar ook leerzaam. Het gaf mij weer een stukje inzicht in mijzelf.
Bij een andere oefening ging het over het ankerpunt. Ik heb de neiging om in het contact met anderen het contact met mijzelf te verliezen. Om meer aandacht voor mijzelf te houden, was de opdracht om een punt in mijzelf te zoeken, waar ik geen ingewikkelde relatie mee heb of pijnklachten ervaar. Dit kunnen je voeten, je ademhaling, je billen of je vingers zijn. Het was een nare constatering dat ik geen punt in mijn lichaam heb, waar ik niet op regelmatige basis pijnklachten heb.
Een andere optie was om een sieraad te nemen wat zichtbaar is en ik bijna altijd draag. Ik zou dan in plaats van met mijn aandacht en ademhaling naar een lichaamsdeel te gaan, even het sieraad kunnen aanraken. Ik wissel nogal eens van sieraden, dus ook dit was lastig.
Het principe ankerpunt probeer ik wel toe passen, want ik merk dat het voor mij belangrijk is om mezelf niet te verliezen. Het is goed om ook in verbinding met mijzelf te blijven. Hoe drukker mijn omgeving en hoe meer er gebeurt, hoe lastiger dit wordt.

Nu heb ik iets op te biechten. Ik heb sinds ik geboren ben een knuffelbeer, meneer Beer. Deze beer is mijn ankerpunt. Op moeilijke dagen of periodes belandt deze beer bij mij in bed. Hij voelt vertrouwd en geeft een stukje veiligheid. Er zijn foto’s van mij als klein kind met deze beer. Het liefst sleepte ik hem overal mee naar toe en zonder deze beer kon ik niet slapen. Mijn vader is nog eens 500 kilometer teruggereden naar een wegrestaurant op vakantie, omdat we mijn beer waren vergeten.
Nu ben ik inmiddels 33 jaar oud en verwacht ik dat mensen mij toch enigszins raar aankijken als ik mijn beer meeneem en voor mijn beer een extra stoel vraag in een restaurant. De beer staat voor mij voor zachtheid, puurheid en veiligheid. Hele belangrijke ankers om bij mijzelf te kunnen blijven.
Inmiddels heb ik ook Monty. Deze bewegende knuffelbeer geeft mij ook fijn gevoel. Helaas is hij niet altijd bij mij en is hij in zijn puberteit soms nogal eigengereid, waardoor ik mij eerder zorgen om hem maak, dat dat hij mij volledig steunt. En dat mag uiteraard ook, daarvoor is hij een levend wezen met een eigen wil en ziel.

Na lang filosoferen en dromen heb ik besloten mijn stoute schoenen aan te trekken en krijg ik vandaag mijn ankerpunt getatoeëerd op de binnenkant van linkerarm. Super spannend! Het ontwerp is prachtig en de artiest een fantastische vrouw (Romina). Ik ben bij deze shop (The Ink Society) terecht gekomen, doordat een vriendin van mij hier een prachtige tatoeage heeft laten plaatsen, waar de symboliek en emotie van afspat. Het mooie van deze winkel is dat je een aanvraag kunt doen voor jouw idee en zij vervolgens besluiten of dit bij hun werk past. Tijdens de kennismakingsafspraak heb ik mijn ideeën besproken en vervolgens heb ik afgelopen week het ontwerp ontvangen. Er is dan nog alle ruimte om eventuele aanpassingen te doen. Het voelt als een warm bad.

De trein rijdt steeds verder richting Utrecht en ik voel dat ik er klaar voor ben. Gelukkig gaat er een lieve vriendin met mij mee om mij een beetje moed in te spreken en vervolgens samen te lunchen om alles even de revue te laten passeren. Op de terugweg zal ik verder berichten over mijn belevenis vandaag.

Wow! Het was een hele bijzondere ervaring. En ik moet toch ook wel zeggen bijzonder pijnlijk. Gelukkig ging ik vanzelf in een soort meditatieve roes en heb ik het over mij heen laten komen.
Ik ben zo ontzettend blij met het resultaat en tegelijk moet ik nog een beetje wennen aan de tekening op mijn arm. De beer is prachtig geworden en lijkt sprekend op mijn meneer Beer. Het geeft nu al steun en ruimte om het mijn ankerpunt te laten zijn (misschien ook wel, omdat het nog aanvoelt als een brandwond!). Het tatoeëren duurde ongeveer anderhalf uur en gaandeweg hebben we samen de juiste kleuren gekozen.
De komende week was ik het 3x per dag met antibacteriële zeep en smeer ik hem in met bepanthen zalf: een mooi ritueel om nog meer in verbinding te komen met mijn tatoeage.
Ik hoop dat  iedereen die steun zoekt op een moeilijk moment of een moeilijke periode of dit nu lichamelijk, psychisch of allebei is, inspiratie vindt in mijn verhaal en een eigen ankerpunt vindt. En eigenlijk is het voor iedereen in het dagelijks leven een prachtige manier om even stil te staan bij hoe het werkelijk met je gaat.

Als laatste wil ik afsluiten met de drie dingen waar ik deze week dankbaar voor ben:

  1. Op zaterdag hebben we een trouwfeest gevierd met de familie. Het was een bijzondere dag en het is fijn om de liefde met elkaar te mogen delen.
  2. Frank en ik hebben op zondag de Ikea getrotseerd om ons te laten inspireren voor een PAX kast. Na 5 minuten was ik totaal uitgeput en overprikkeld. Er zijn op zondag echt te veel mensen en dreinende kinderen in de Ikea. Gelukkig wisten we wat we wilden zien en was dat onze enige focus. We hebben verder ook niks gekocht. Thuis heeft Frank op zijn relaxstoel een prachtige kast ontworpen en we hebben het eenvoudig online besteld. Ik vind het een fantastisch vooruitzicht dat ik straks weer een prachtige kast heb om al mijn kleding, sieraden en schoenen in op te bergen. En uiteraard krijgt Frank de helft (of net een beetje minder). 😉
  3. Op dinsdag begon het te sneeuwen. Ik hou van sneeuw. Het geeft een magische gevoel met het witte landschap en knisperende sneeuw onder mijn voeten. Ik hoefde deze dag de deur niet uit op de wandelingen met Monty na en daardoor heb ik vanachter het glas genoten van deze prachtige transformatie.

Liefs, Fieni



Reacties

Populaire posts van deze blog

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…