Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Omgaan met pijn: angst(aanvallen)


Het is een nieuw jaar en ik heb nieuwe inspiratie. Mijn plan is om een serie te maken met onderwerpen die mij helpen om om te gaan met pijn. In mijn geval zowel emotionele als fysieke pijn, aangezien die vaak met elkaar verbonden zijn. Ik blijf aanhanger van het principe dat lichaam en geest één zijn. Omgaan met pijn is tijdrovend en bijzonder gecompliceerd. Er is niet één manier die de oplossing biedt, aangezien de oorzaak van de pijn ook multifactorieel is. Ik blijf uiteraard wel altijd hopen op de Holy Grail en breng dit ook bij elke therapeut of arts ter sprake. Je zou mij koppig kunnen noemen.
Om de pijn toch een soort van behapbaar te houden, wat zeker niet altijd lukt, heb ik inmiddels een rugzak met mogelijkheden die ik kan inzetten om de rugzak met ellende te lijf te gaan. Ik wil deze graag met jullie delen en ik ben ook benieuwd naar jullie rugzak met opties. Vandaag een stuk over hoe ik omga met angst(aanvallen). Voor mij ook zeker een onderwerp wat onder omgaan met pijn valt.  

Eerst een stap terug in de tijd naar het ontstaan van mijn angstaanvallen. Ongeveer 4 jaar geleden is mijn relatie na 10 jaar beëindigd. In het rouwproces gebeurde er iets geks of misschien is onbekends een beter woord. Ik kreeg paniekaanvallen. Ik werd overvallen door een misselijkmakend gevoel, ademen ging moeizaam en het leek alsof de wereld in slow motion bewoog. Ik had letterlijk het gevoel alsof ik gek werd en misschien wel dood ging. Iedereen die weleens een paniekaanval heeft gehad, weet wat ik bedoel. Het is extreem beangstigend en je hebt geen controle over de situatie. Gelukkig gaat zo’n aanval weer voorbij, maar als je een aantal paniekaanvallen hebt gehad, dan ontstaat er een angst voor nog een aanval, wat de kans op een nieuwe aanval versterkt. Heerlijk zo’n vicieuze cirkel.

De reden waarom ik op dat moment angstaanvallen kreeg, was dat er aan teveel stoelpoten tegelijk werd gezaagd. Ieder mens heeft een aantal pijlers in het leven waar je fundament op is gebouwd: relatie, wonen, baan, toekomst, gezondheid, etc. Deze pijlers zorgen voor stabiliteit. Het is altijd af te raden om aan teveel stoelpoten tegelijk te zagen. In mijn geval had ik de kettingzaag er bij gepakt en was ik uiterst rigoureus te werk gegaan. Ik had mijn relatie beëindigd, ik woonde weer bij mijn moeder op zolder en ik zag mijn toekomstplaatje in rook opgaan.
Later in het verhaal bleek dat naast de angst voor de situatie waar ik in zat, er ook nog sprake was van veel onderdrukte angst, genaamd posttraumatische stressstoornis.

In gesprek met een therapeut heb ik een aantal dingen geleerd die helpend zijn. Het eerste hulpmiddel is jezelf toestaan angstig te zijn. Het zinnetje wat mij helpt is: “Je mag bang zijn. Het is ook spannend.” Letterlijk ruimte maken voor de angst in plaats van het te onderdrukken. Ik weet dat ik in het begin zo boos werd als iemand dat tegen mij zei. Hoezo zou ik willen dat de angst er is? Inmiddels weet ik uit ervaring dat het helpt om de angst toe te spreken. Het zorgt ervoor dat het sneller weg ebt. En dat is iets wat ik heel graag wil.

Een tweede hulpmiddel is rust, reinheid en regelmaat. In een periode van grote stress, waarin ik weet dat angstaanvallen op de loer liggen, is het belangrijk dat ik goed voor mezelf zorg. Op het moment dat mijn lichaam van de rel is, omdat ik te weinig slaap, slecht eet, te weinig water drink of juist te veel koffie of alcohol en mezelf blootstel aan een continue stroom van prikkels, is de kans op een paniekaanval groter. Het tweede advies is dus heel saai, maar ook weer bijzonder effectief. Op tijd naar bed, op tijd eten met voldoende vitamines en mineralen, rust en activiteit afwisselen en regelmatig bewegen in de frisse lucht. Het grappige is dat dit regime ook voor chronische pijn en vermoeidheid heel helpend is. Voor mij is het vaak een strijd. Het recalcitrante kind in mij komt naar boven. Ik denk dan aan het gedicht van Annie M.G. Smidt: “Ik benlekker stout.”
Het tegenstrijdige hiervan is, dat ik alleen mijzelf er mee heb. Maar soms is het nodig om te schoppen tegen gebaande paden om weer ruimte te maken voor wat nodig is om het leven vol te houden.

Een derde hulpmiddel is mildheid. Het is belangrijk om uit te zoeken in welke situaties de angst ontstaat en waarom dan. Voor mij werd de angst getriggerd door grote menigtes en warmte en vooral in een combinatie van die twee. Ik herinner me nog een vreselijke situatie: ik stond op een warm vliegveld in Egypte te wachten om te kunnen boarden in het vliegtuig. Op dat moment kreeg ik  een vreselijke aanval en ik wilde het vliegtuig absoluut niet in. Ik wist dat het moest en ben het warme, drukke vliegtuig uiteindelijk ingegaan. De drang om in de veilige haven van mijn huis te zijn won. Maar die vlucht was voor mij traumatisch. Sindsdien is vliegen ook elke keer weer spannend. Gelukkig gaat het de laatste tijd een stuk beter.
Sommige situaties kun je niet vermijden. Ik reis bijvoorbeeld graag met het OV en het is vaak ook noodzakelijk, omdat autorijden voor mij te intensief is. Dan is het goed om de uitdaging aan te gaan om toch die trein in te stappen. Of in een restaurant te lunchen. Ik maak het in dat soort situaties wel zo comfortabel mogelijk voor mezelf. Een relatief rustig restaurant, ik vraag of de muziek zachter mag en ik zorg dat ik uitgerust ben voordat ik het avontuur aan ga.
Voor andere situaties heb ik gekozen om ze tot een minimum te beperken. Concerten en festivals bijvoorbeeld. Zij vragen fysiek zoveel van mij en het is er warm en druk, waardoor het vragen is om een angstaanval. Ik ga even niet meer naar concerten en festivals, hoe graag ik dat ook zou willen, maar ik kies voor andere activiteiten met mijn geliefden. Mijn enige wens is om dit jaar naar de Spice Girls te gaan, aangezien dat een jeugddroom is.
Het laatste hulpmiddel is medicatie. Voor mij helpt het om oxazepam in mijn tas te hebben. Het idee dat ik het bij mij heb, is al voldoende. Ik neem het bijna nooit in, maar de keren dat ik het heb ingenomen, was het effect sterk. De angst zakt weg en ik val in slaap. Voor vliegen is dit de manier geweest om het weer te kunnen doen. Het heeft geholpen een drempel over te gaan.

Oorspronkelijk ben ik deze blog begonnen met het doel om jullie te vertellen over mijn ervaring met meditatie. Maar blijkbaar lag dit verhaal eronder. Mijn angstaanvallen zijn de reden of noodzaak waarom ik überhaupt met meditatie ben begonnen en er daadwerkelijk voor openstond om het onderdeel van mijn leven te maken. Meditatie lijkt mij een mooi onderwerp voor de volgende keer. Nu eerst nog de drie dingen waar ik deze week dankbaar voor ben:

  1. Frank had afgelopen week nog vakantie. Eén van de fijnste momenten vond ik dat we samen met Monty in de avondschemering gewandeld hebben in het natuurgebied de Jagersplas. Er is daar een rondje wat je kunt lopen, waar de hond los mag. Het was fijn om samen te wandelen, de frisse lucht op te snuiven en te genieten van het prachtige uitzicht.
  2. Een middelbare school vriendin is bij mij op bezoek geweest voor een lunch samen met haar dochtertje. Ze kwam mijn oude Engelse geneeskunde boeken ophalen om ze via haar moeder te doneren aan een ziekenhuis in Ethiopië. De studenten daar delen vaak met zijn allen de boeken. Een mooi doel voor mijn boeken die ik inmiddels al jaren niet meer heb bekeken.
  3. Ik heb van het weekend een lot gekocht voor de staatsloterij trekking van 10 januari. Mijn redenatie is dat ik nu meer kans heb, dan met de oudejaarstrekking. Het fantaseren over wat ik met het geld zou doen, geeft al zoveel voorpret, dat het een goede investering is geweest. Stel je voor dat ik aanstaande donderdag win? Wat zouden jullie doen met een paar miljoen?
Liefs, Fieni











Reacties

Populaire posts van deze blog

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…