Doorgaan naar hoofdcontent

Vakantie

De zomer is in volle hevigheid losgebarsten en ook al zijn de laatste dagen wat grauw en druilerig, de buitenlucht lonkt. Het is op dit moment prachtig buiten met planten in bloei en lange dagen gevuld met licht. Ik realiseer mij dat ik zelf veel minder bezig ben met social media en mijn blog en dat ik dat eigenlijk wel een gezond gevolg vind van de zomer. Het is tijd om het bloggen te pauzeren tot september om mijzelf de tijd te geven om te genieten van alles wat deze tijd te bieden heeft. Frank heeft bijna vakantie en het idee om samen te kunnen doen wat we willen, is fantastisch. Ik ga de tijd gebruiken om mijn creativiteit te voeden en wie weet alvast experimenteren met andere mogelijkheden voor mijn blog. Moge deze zomer voor jullie allemaal vol liefde, vreugde en zo gezond als mogelijk zijn.
Liefs, Fieni


Persoonlijke update – januari 2019

 Hoe gaat het eigenlijk nu met mij? In deze blog geef ik antwoord op deze vraag en vertel ik waarom ik deze vraag zo naar vind. Het is een update over mijn fysieke en mentale gezondheid. Ook zal ik een tipje van de sluier oplichten waardoor ik zoveel onrust in mijn lichaam ervaar.
Ik schrijf deze blog in de eerste plaats voor mezelf, omdat ik behoefte heb aan het nu en schrijven een manier is om daar ruimte voor te maken. En in de tweede plaats om het te delen, omdat ik het leven vaak zwaar vind en ik daar open over wil zijn.  

Ik vind de vraag: “Hoe gaat het met je?” een nare vraag. Als ik geen zin heb om te antwoorden, zeg ik goed. En als ik wel een oprecht antwoord wil geven, moet ik er altijd eerst over nadenken. Het is zo’n brede vraag met zoveel mogelijke invalshoeken. Het kan betrekking hebben op mijn fysieke gezondheid, mijn mentale gezondheid of mijn dagelijkse belevenissen. Je zou kunnen zeggen dat ik er te veel over nadenk en ook het juiste antwoord wil geven. Dat is absoluut waar. Inmiddels weet ik dat zo’n open vraag mij de vrijheid geeft om mijn eigen invalshoek te kiezen. In sommige gevallen zorgt dit voor de volledige waarheid en in andere gevallen gebruik ik deze vrijheid om mezelf te verstoppen. Ik vind de werkelijkheid pijnlijk en ik blijf daar schaamte tegenkomen. Ziek zijn is gewoon vermoeiend, geestdodend, ontmoedigend en het voelt alsof je niet echt kan leven. Sinds het zo slecht met mij gaat, is het nooit een eenvoudig antwoord. Vandaag wil ik een poging doen.

Laat ik beginnen bij mijn fysieke gezondheid. De pijn is iets behapbaarder geworden dan een jaar geleden. De pijnexacerbaties (piekmomenten) zijn er nog steeds en de basis pijn is ook altijd aanwezig. Ik luister alleen beter naar mijn lichaam, waardoor ik sneller in staat ben om maatregelen te treffen om de pijn weer iets om te buigen. De verbinding met mijn lichaam is aan het toenemen. Als het niet zo goed met mij gaat, zet ik letterlijk mijn schouders eronder en heb ik veel pijn in mijn schouders en nek en een misselijkmakende hoofdpijn. Nu zakt de pijn wat meer, waardoor de pijn beter voelbaar is in mijn rug, benen en heupen. Voor mij is dit een goed teken: verspreide pijn door mijn lichaam in plaats van ophopingen op één plek. Het geeft aan dat ik wat meer aan het gronden ben en mijn voeten beter op de grond neerzet. Ik zit nog steeds op het regime van geen pijnstillers slikken en dat bevalt mij goed. Rust nemen als de pijn te erg is in plaats van in mijn valkuil vallen, waarin ik gewoon alles blijf doen en de pijn onderdruk. 

Dan mijn mentale gezondheid. Mijn stresssysteem staat momenteel erg scherp afgesteld, mede door de verbouwing en verhuizing. Ik vind het spannend om de Zaanstreek achter mij te laten en mezelf op een nieuwe plek te gaan settelen. Dit is overigens gezonde spanning, want ik heb er zoveel zin in om samen met Frank ons nieuwe avontuur aan te gaan. De ongezonde spanning komt voort uit het feit dat er zoveel te regelen is en er ontelbaar veel beslissingen te nemen zijn. Er hoeft maar iets te gebeuren en ik voel de spanning in mijn lichaam en geest. De verhuizing komt bovenop de wekelijkse therapieën en het veranderingsproces waarin ik in zit. Daarnaast heb ik veel last van mijn posttraumatische stressstoornis. Tijdens de therapie is dit een stuk waar we veel aandacht aan besteden. Op dit moment zorgt de aandacht voor extra klachten. Wat je aandacht geeft, groeit. Maar het is ook noodzakelijk voor mij om verder te kunnen komen in mijn proces.

Daarnaast merk ik veel onrust. Ik ben weer aan het shoppen naar mogelijke oplossingen voor de situatie waar ik in zit. Ik begin aan (zelfhulp)boeken (die ik nooit uit lees), ik google naar nieuwe therapieën en lees vol bewondering verhalen van mensen die zichzelf herpakt/genezen hebben. 
Ik blijf acceptatie en loslaten moeilijk vinden. Er is immers een probleem en problemen behoren opgelost te worden. Het geheel wordt voortgestuwd door mijn ongeduld. Ik weet dat ik keihard aan het werk ben binnen mijn therapieën en de dagelijkse veranderingen die ik aan het doorvoeren ben. Maar ik vind deze situatie gewoon niet zo leuk. Het is hard werken om te zien wat er mooi en goed is, terwijl het geheel ver af staat van mijn ideale werkelijkheid. Bij vlagen heb ik hier ruimte voor en bij vlagen wil ik gewoon “normaal” zijn. Van de week miste ik de kliniek zelfs. Daar was ik elke dag met mezelf bezig en was het duidelijker wat ik aan het doen was. Nu ligt de verantwoordelijkheid bij mij. Ik heb de regie, maar die bal wil ik niet altijd. Het is eenzaam om te ploeteren met het ziek zijn.

Dan is er nog mijn haat-liefde verhouding met eten. Eten en ik zijn momenteel geen vriendjes. Ik zet eten veelvuldig in om om te kunnen gaan met stress en mijn emoties te kunnen troosten of misschien wel te kunnen negeren. Daarnaast heeft te veel eten ook met vermoeidheid te maken. Voedzame voeding geeft energie en die is momenteel ver te zoeken. Alleen is mijn behoefte vooral eten met vet en koolhydraten en als ik daar te veel van eet, word ik juist weer extra moe. Een heerlijke vicieuze cirkel. Ik weet dat het beter is om een salade te maken of een sinaasappel te eten, maar om het daadwerkelijk te doen, daar ontbreekt de energie voor. Vervolgens raak ik gefrustreerd over het feit dat het mij niet lukt om beter voor mezelf te zorgen. Overeten om te ontsnappen aan de realiteit is een patroon wat bij mij heel sterk aanwezig is en ik moeilijk vind om te doorbreken. Ik weet dat als het emotioneel en fysiek beter met mij gaat, eten vanzelf minder problematisch is. Alleen nu zit ik vast in een periode waarbij het niet goed gaat.  

Zo. Dit is dus hoe het nu met mij gaat. Het is geen rooskleurig verhaal, maar ik voel mij ook niet rooskleurig. Ik ben afwisselend boos, bedroefd en bang en soms alle drie tegelijkertijd. Het is niet leuk om in de tram te zitten op een plek voor ouderen en minder valide mensen. En vervolgens ook nog met de nek te worden aangekeken. Dat doet echt pijn. Het is raar om uit te leggen dat een nieuwe aflevering op Netflix van een leuke serie het hoogtepunt van mijn dag is. En natuurlijk geniet ik ook en lach ik. Maar die kant laat ik wel zien. De bovenbeschreven kant wat minder.
Om het geheel toch positief af te sluiten, nog drie dingen waar ik dankbaar voor ben. Want ik denk dat dat de enige manier is om hier mee om te gaan. Blijven zoeken naar geluksmomentjes in het dagelijks leven.

  1. Ik ben zaterdag gaan lunchen in mijn nieuwe stadje Montfoort met 2 lieve vriendinnen. Zo heb ik ook direct een kijkje kunnen nemen in het huis en er is weer hard gewerkt afgelopen week. Het was fijn om langs de IJssel te wandelen en weer wat te ontdekken van Montfoort. De lunch was trouwens heerlijk (zie foto’s).
  2. Op maandag zijn onze 8 zonnepanelen geplaatst bij het nieuwe huis en de meter loopt al terug. Zo cool om te zien. Ik ben super enthousiast en vind het gaaf dat ons dit gelukt is.
  3. Het is mij deze week bijna elke dag gelukt om mijn oefeningen te doen. Sinds de komst van Monty in juli vallen deze oefeningen vaak uit mijn dagelijks routine, omdat zijn wandeling onderdeel van mijn ochtendritueel is geworden. Het is fijn om in de ochtend weer even tijd voor mezelf en mijn lichaam te nemen.

Liefs, Fieni


Reacties

Populaire posts van deze blog

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Naakt over de dam dansen

Het is makkelijker om naakt over de dam te dansen, dan om mijn verhaal te vertellen. Het is interessant hoe onze menselijke geest werkt: hoe verwachtingen, erbij willen horen en vooral niet opvallen, drijfveren zijn in het dagelijks leven. Met de keuze om mee te doen aan de documentaire van Brandpunt heb ik A gezegd om mijn verhaal in de openheid te brengen; nu zeg ik B door een blog te beginnen over mijn ervaringen, mijn leven.

De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest, loodzwaar. Pijn, of het nu fysiek of mentaal is en in mijn geval beide, zorgt voor een allesoverheersende deken die het dagelijks leven van minuut tot minuut beïnvloedt. Pijn vreet je op, net als angst. Het zuigt alle energie weg. Het is moeilijk om pijn te beschrijven, omdat het zo persoonlijk is.

De pijn zit bij mij in mijn benen en armen. Een soort vermoeidheid en verzuring, net alsof je heel hard gesport hebt en over je grenzen bent gegaan. Zoals het de dag erna voelt, als je eigenlijk te weinig gedronken en geget…

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…