Doorgaan naar hoofdcontent

De wondere wereld van therapie – Acceptance and Commitment Therapy (ACT)

Tijdens de behandeling voor mijn chronische klachten heb ik veel verschillende therapieën gevolgd. Al die therapievormen hebben een eigen insteek. Mijn ervaring is dat het effect voor een groot deel afhankelijk is van mijn eigen bereidheid om er mee aan de gang te gaan en van de bekwaamheid van de therapeut. Kortom ben ik er aan toe om te veranderen en is er een klik met de therapeut.

Eén van deze gedragstherapieën is de Acceptance and Commitment Therapie. Dit is de methode waar de behandeling in de kliniek voor psychosomatiek grotendeels op gebaseerd is. Ik heb van november 2017 tot mei 2018 in die kliniek verbleven. En op dit moment wordt dit ook gebruikt door mijn psychotherapeut tijdens onze gesprekken. Om voor mijzelf weer helder te krijgen wat de pijlers van deze therapie zijn en om mijn lezers te helpen met het vinden van een geschikte therapie, deel ik in deze blog mijn interpretatie van ACT.
ACT wordt bij veel verschillende klachten gebruikt, zoals bij angst, depressie en c…

Omgaan met pijn: Mediteren


In de serie omgaan met pijn, heb ik vorige keer gesproken over mijn angst(aanvallen). Door mijn aandoening heb ik elke dag te maken met fysieke en emotionele pijn. Het onderwerp van vandaag is een manier hoe ik met deze fysieke en emotionele pijn omga. Centraal hierin staat het mediteren en alvast een voorproefje op mindfulness.  
De angstaanvallen zijn de reden geweest, waardoor ik echt werk heb gemaakt van mediteren. Tijdens mijn studententijd heb ik weleens een poging gedaan, die nooit tot blijvend resultaat heeft geleid. Ook mijn yogales werd afgesloten met een korte meditatie, maar op de een of andere manier had ik nooit de discipline om het daadwerkelijk zelf te gaan doen. Ondanks het feit dat ik zo genoot van deze momenten.
Elke verandering in het leven kost energie. Op papier klinkt het allemaal plausibel en als een fantastisch idee. Maar het daadwerkelijk doen en er een gewoonte van maken, dat is andere koek. Als de noodzaak, of in mijn geval het lijden, groot genoeg is, is er een opening. En deze opening heb ik met twee handen aangegrepen. De angst heeft mij namelijk op een bepaalde manier gedwongen om echt bij mijzelf stil te staan. Ik was wanhopig en wilde alles proberen.

Tijdens een vakantie met een vriendin, waar we de Griekse eilanden zijn langsgegaan, heb ik de app Headspace gedownload en ben ik begonnen aan een tiendaagse gratis basistraining. Als Arie Boomsma het doet, dan kan ik het ook. 😉 
Elke dag 10 minuten na het opstaan. Het leuke van de app is dat er gesproken wordt over run streak goals: het aantal dagen dat je achter elkaar gemediteerd hebt. Mijn record is 180 dagen. Voor mij motiverend aangezien ik toch een streber ben. Na de gratis basistraining heb ik een abonnement genomen voor een jaar á 60 euro. In de app kun je thema’s kiezen van 10-30 dagen, zoals acceptatie, omgaan met stress en rouw. Elke meditatie wordt in het Engels begeleid en de duur kun je variëren van 3-20 minuten. Ik heb al 3 jaarabonnementen gehad en met de app 17185 minuten gemediteerd, ruim 1100 keer.

Inmiddels geef ik mijn eigen draai aan het mediteren. Ik doe het elke ochtend, variërend van 10 tot 20 minuten. Vaak gebruik ik het als moment om bij te komen na een activiteit die mij veel energie heeft gekost, zoals douchen of wandelen met Monty. Ik gebruik naast Headspace, ook de app Insight timer en YouTube. Dit zijn gratis plekken waar een hoop mooie meditaties te vinden zijn. Ik heb wel begeleiding nodig. Ik ben niet zo goed in het volledig zelfstandig doen. Dan is er het gevaar dat ik volledig afdwaal. Ook dat hoort bij mediteren, alleen ben ik dan minder in staat om regelmatig terug te keren bij mijn ademhaling.
Ik ga elke middag na de lunch minimaal een uur in bed liggen. Afhankelijk van mijn klachten die dag, bepaal ik of ik ga slapen of dat ik een meditatieoefening doe. Het thema kies ik dan op basis van mijn uitdaging die dag. Zo heb ik vanmiddag een oefening gedaan gericht op loslaten. Daar kan ik nog wel het een en ander in leren.

Omschrijven wat mediteren met mij doet vind ik lastig, maar ik ga een poging wagen. Het zorgt ervoor dat ik rustiger de dag doorkom. Het geeft mij een moment van bezinning. Vaak voel ik al door de hoeveelheid gedachten die er zijn hoe het met mij gaat. Er is vaak even ruimte om alles er gewoon te laten zijn. Het doel is niet per definitie ontspanning, maar voor mij vaak wel het resultaat. Het officiële doel van meditatie is namelijk zijn met wat er is. Dat klinkt super vaag, maar eigenlijk is alles goed als je maar de tijd neemt om stil te staan en te voelen wat er speelt in je lichaam en geest.
Het is voor mij ook echt een oefening om niet weg te rennen van mijn klachten of ze volledig te negeren, aangezien dit mijn standaardreactie is op moeilijkheden. Mediteren helpt hier ook bij.

Ik merk dat ik milder ben geworden in de positie waarin ik mediteer. Ik heb een meditatiekussen en heel lang is dat de plek geweest waarop ik mediteerde. Onafhankelijk van hoe ik mij voelde. Ik kan soms star zijn in hoe dingen “horen”. Inmiddels is daar gelukkig wat ruimte in aan het komen en zorg ik beter voor mijzelf. Het mediteren ging mij steeds meer tegen staan, toen het slechter met mij ging qua pijn. De houding op het kussen deed voornamelijk pijn en daar ging dan ook al mijn aandacht naar toe: volhouden van de positie. Tegenwoordig kies ik voor mijn relaxstoel. Het gaat immers om het stilstaan bij mijzelf en niet om een perfecte houding. Wie weet kan ik mijn meditatiekussen ooit nog afstoffen, maar voor nu is het wat het is.

Behalve mediteren is er ook nog zo iets als mindfulness. Het verschil is voor mij is vooral dat mindfulness gaat over bewust leven en daar hoort mediatie voor mij bij. Mindfulness beoefen ik als ik Monty uitlaat en mijn zintuigen gebruik om te ervaren wat er is, zoals kabbelend water, bloesem in de bomen of een zachte bries.
Ik heb een 8-weekse mindfulnesscursus gedaan speciaal voor mensen met psychosomatiek bij Altrecht in Zeist en het vervolg erop de compassietraining: stilstaan bij lijden. Aan beide cursussen heb ik veel gehad. Hier wil ik in een volgende blog aandacht aan besteden.
Misschien hebben jullie door mijn verhaal al begrepen waarom mediteren en mindfulness zo belangrijk voor mij is. Waar het op neerkomt is dat ik er een rustmoment door krijg waar ik mijn emoties en de pijn een plek kan geven en daarbij ook goed kan bepalen wat voor “pijndag” het is. Hierdoor kan ik goed bepalen hoe ik mijn dag indeel of er in ieder geval een poging toe doen. De mindfulness zorgt ervoor dat ik van de dingen die ik op een dag doe extra kan genieten en uit de stroom van gedachten word getrokken naar het nu.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met meditatie en mindfulness. Op welke wijze maken jullie hier gebruik van als hulpmiddel om te kunnen omgaan met fysieke en emotionele pijn?

Deze heb ik weer drie dingen gekozen waar ik dankbaar voor ben:
  1. Ik ben op avontuur gegaan in mijn nieuwe stadje. Ik heb de weekmarkt bewonderd met 4 kramen en genoten van de lieve oudere bewoners die een visje kwamen halen. En ik fietste langs een winkel met de laatste uitverkoop van de winter: alles was 10 euro. Ik heb geslaagd met onder andere een mooie jurk en 2 broeken.
  2. Een van mijn lieve vriendinnetjes is op bezoek geweest om ons huis te bewonderen. Het was een gezellig middag met koffie, een gezonde lunch en gelach. Ik kreeg nog een verlaat kerstcadeau van een andere vriendin: een mega unicorn! Een mooie verwijzing naar onze nieuwjaarsduik op 1 januari 2018. Zooo koud en nooit meer.
  3. Ik heb deze week geoefend met het advies wat ik van een therapeut heb ik gekregen. Haar advies is om de helft te doen van wat ik denk te kunnen, zodat ik wat meer oplaad in plaats van de hele tijd mijn reserves te gebruiken. Zo ben ik niet naar de hondentraining gegaan, heb ik een afspraak met vriendinnen afgezegd en heb ik het schilderen van de deur voor mij uit geschoven. Dit vind ik ontzettend zwaar. Dit is voor mij verdragen. Ik vind namelijk dat ik al zo weinig kan en doe. Toch ben ik er dankbaar voor, dat ik mijzelf en mijn klachten serieuzer aan het nemen ben.

Ik sluit af met een citaat van Jon Kabat-Zinn (de grondlegger van mindfulness): “De beste manier om met meditatie ergens te komen, is door je pogingen los te laten om ergens te komen.”

Liefs, Fieni

Reacties

Populaire posts van deze blog

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Naakt over de dam dansen

Het is makkelijker om naakt over de dam te dansen, dan om mijn verhaal te vertellen. Het is interessant hoe onze menselijke geest werkt: hoe verwachtingen, erbij willen horen en vooral niet opvallen, drijfveren zijn in het dagelijks leven. Met de keuze om mee te doen aan de documentaire van Brandpunt heb ik A gezegd om mijn verhaal in de openheid te brengen; nu zeg ik B door een blog te beginnen over mijn ervaringen, mijn leven.

De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest, loodzwaar. Pijn, of het nu fysiek of mentaal is en in mijn geval beide, zorgt voor een allesoverheersende deken die het dagelijks leven van minuut tot minuut beïnvloedt. Pijn vreet je op, net als angst. Het zuigt alle energie weg. Het is moeilijk om pijn te beschrijven, omdat het zo persoonlijk is.

De pijn zit bij mij in mijn benen en armen. Een soort vermoeidheid en verzuring, net alsof je heel hard gesport hebt en over je grenzen bent gegaan. Zoals het de dag erna voelt, als je eigenlijk te weinig gedronken en geget…

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…