Doorgaan naar hoofdcontent

Vakantie

De zomer is in volle hevigheid losgebarsten en ook al zijn de laatste dagen wat grauw en druilerig, de buitenlucht lonkt. Het is op dit moment prachtig buiten met planten in bloei en lange dagen gevuld met licht. Ik realiseer mij dat ik zelf veel minder bezig ben met social media en mijn blog en dat ik dat eigenlijk wel een gezond gevolg vind van de zomer. Het is tijd om het bloggen te pauzeren tot september om mijzelf de tijd te geven om te genieten van alles wat deze tijd te bieden heeft. Frank heeft bijna vakantie en het idee om samen te kunnen doen wat we willen, is fantastisch. Ik ga de tijd gebruiken om mijn creativiteit te voeden en wie weet alvast experimenteren met andere mogelijkheden voor mijn blog. Moge deze zomer voor jullie allemaal vol liefde, vreugde en zo gezond als mogelijk zijn.
Liefs, Fieni


Met de billen bloot


Ik ga met de billen bloot. Terwijl ik met deze blog begin, realiseer ik mij twee dingen. Het is interessant hoe ik steeds meer van mijzelf durf te laten zien. Onderwerpen waarvan ik niet had gedacht dat ik deze publiekelijk zou delen. En daarnaast gebruik ik mijn persoonlijke blog steeds meer om stil te staan bij thema’s waar ik op dit moment mee worstel. Het motiveert mij om de onrust van binnen in woorden weer te geven en tijd voor mijzelf te nemen. Ik ben immers extreem vindingrijk in het vinden van afleiding voor deze onrust. Afleiding van de dingen die er juist toe doen naar de dingen toe die eenvoudiger en vaak rationeler zijn. 

Mijn blote billen zijn: ik heb een eetstoornis. Een stuk waar voor mij veel schaamte mee gemoeid is. Al weet ik dat ik zeker niet de enige ben. Het verbaast mij elke keer als ik gesprekken met vriendinnen en vrouwelijke collega’s voer, hoeveel dames er worstelen met hun eetgedrag. Voor mij is het echter niet alleen een worsteling, maar echt een stoornis. Volgens de DSM-V en mijn therapeuten heb ik een andere gespecificeerde voedings-- of eetstoornis. Ik heb kenmerken van de eetbuienstoornis, maar voldoe er niet helemaal aan. De DSM-5 is een manier om psychiatrische ziekten te classificeren en is tegenwoordig vooral belangrijk voor de vergoeding door de zorgverzekering.

De stoornis komt voort mijn ingewikkelde relatie met emoties. Ik heb moeite met het reguleren van mijn emoties. Zo intelligent en ontwikkeld als ik ben qua ratio, zoveel heb ik nog te leren als het om emoties gaat. Ik ben hard aan het oefenen en ik zit inmiddels zeker al in groep 3 van de emotieregulatie.
Mijn onvermogen om emoties en hun prachtige gradaties er volledig te laten zijn, zorgt ervoor dat ik ga eten. Op momenten van grote stress krijg ik eetbuien. En aangezien ik al 2,5 jaar lang in een moment van grote stress verkeer, heb ik al 2,5 jaar regelmatig eetbuien.

Behalve eetbuien, zet ik eten ook in om energie te genereren. Een mens kan immers op twee manier energie krijgen en dat is via slaap of eten. Mijn slaap is verstoord door een combinatie van pijn en levendige dromen. Mijn energiebatterij laadt amper op. Ik probeer met eten die energie aan te vullen, ook al weet ik dat dat niet de oplossing is. Ik doe erg mijn best om niet toe te geven aan de eetbuien, maar vaak is er voor mij geen houden aan.
Tegelijk zorgt alle stress ervoor dat ik juist kies voor koolhydraatrijke en vetrijke voeding. Het welbekende comfortfood. Op het moment is het zalig en de suikerpiek is heerlijk, maar de suikerdip die daarna volgt is uitputtend. En toch blijf ik het doen. Het is een combinatie van verslaafd zijn aan die stoffen en een gewoonte om te kunnen omgaan met stress en vermoeidheid.
Ik zie precies wat ik doe en dat het niet handig is en toch ben ik op dit moment niet in staat om hier iets structureel aan te veranderen. Ik doe uiteraard wel mijn best en sommige dingen gaan best goed. Ik eet ’s morgens graag een groenteomelet of havermout als ontbijt en tijdens de lunch eet ik meestal een salade. Als de dag vordert, heb ik minder energie en hebben de uitdagingen van die dag mij uit balans gebracht. Op dat moment wordt het moeilijker om te kiezen voor voedende voeding in plaats van domweg vullen om maar niet te hoeven voelen hoe zwaar het vaak is.


De combinatie van de overload aan emoties die deze rollercoaster van ziek zijn met zich meebrengt en mijn moeheid zorgen ervoor dat ik de afgelopen 33 maanden (vanaf het moment dat ik ziek ben) weer de nodige kilo’s ben aangekomen. Ik ben een fervent jojoër. Ik voel me daardoor onprettig in mijn lichaam. Niet alleen omdat ik niet het gewicht heb, wat ik graag zou willen, maar ook omdat het overgewicht in de weg zit met bewegen. Het verergert mijn pijn en vermoeidheid.

Hier raak ik zo gefrustreerd door. Ik weet waardoor het komt, ik weet hoe het anders kan en toch ben ik nu nog niet in staat om hier een verandering in aan te brengen. Op dit punt mild naar mijzelf kijken, vind ik één van de grootste uitdagingen die er is. Ik ben immers heel hard bezig om mijn emoties er te laten zijn.
Een vriendin van mij zei dat ze juist zo trots op mij is en dat ik niet moet vergeten welke weg ik de afgelopen jaren heb doorlopen. En dat ik ondanks alles door blijf gaan. Dat is kracht. Als zij dit tegen mij zegt, dan voel ik dat ze gelijk heeft en tegelijk is er een gevoel van falen.

De oplossing zit ook niet in nog meer discipline en controle. De oplossing zit hem eerder in het loslaten van de controle en te voelen wat ik nodig heb. Ik ga door met mijn ontwikkeling van mijn emotieregulatie en ik leer om andere dingen in te zetten op het moment dat ik overspoeld word door emoties. Zo ben ik dolblij dat het bad in ons huis eindelijk naar behoren werkt en kan ik genieten van een warm bad met een maskertje. Uiteraard blijft het delen van mijn gedachten en emoties ook een effectieve methode. Deze blog is daar in ieder geval een goede poging toe.
Een andere uitdaging voor mij is om eerder op te merken dat mijn mentale emmer vol begint te lopen. Dagelijks zit deze al voor een deel gevuld met pijn en vermoeidheid, maar als ik eerder in staat ben om te zien dat hij bijna overstroomt, kan ik stiekem het kraantje onderaan wat open zetten. Wat doen jullie om tot rust te komen bij grote stress?

Op dit moment krijg ik ook hulp van een natuurgeneeskundige, die mij zowel ondersteunt met voedingssupplementen als met kennis. Kennis is macht. Ik merk dat ik makkelijker dingen kan toepassen als ik beter begrijp waarom dit nuttig is.
En daarnaast is mijn hondje Monty mijn steun en toeverlaat. Hij zorgt ervoor dat ik structuur in mijn dag heb en op basis daarvan ook regelmatig eet.

Zo daar zijn mijn blote billen. Die nu iets te rond zijn door het overgewicht, wat volledig te verklaren is door alles wat er speelt. Ik zet mijn eetstoornis nog in om te kunnen omgaan met de bak ellende waarin ik regelmatig verzuip. Mijn droom is om andere manieren te vinden om mijzelf met al mijn emoties er gewoon te laten zijn. Je weet wel vaker huilen, schreeuwen als ik boos ben of de zenuwen die vaak door mijn lijf gieren er gewoon laten zijn. Gelukkig gaat het lachen mij altijd wel een stuk beter af.

En als afsluiting de drie dingen waar ik deze week dankbaar voor ben:

  1. Mijn oma van 90 jaar oud is recent naar een verzorgingstehuis gegaan. Frank en ik hebben haar oude bruine eiken tafel opgehaald om samen op te knappen. Frank is uitgebreid aan de gang gegaan met een bandschuurmachine en het blad is prachtig licht eiken geworden. We hebben er 3 lagen parketlak overheen gedaan, zodat de kleur behouden blijft en we de tafel gewoon kunnen gebruiken. Ik houd niet van tafels waar je altijd een onderzetter op moet gebruiken. Het onderstel is matzwart geschilderd door mij en het geheel is prachtig. Echt een tafel die weer tientallen jaren mee kan.
  2. Op zaterdag heb ik bijgepraat met een lieve vriendin. We zijn inmiddels al 17,5 jaar vriendinnen en hebben in die periode lief en leed gedeeld. We hebben samen bij mij thuis lekker geluncht. Een heel dierbaar moment deze week.
  3. Het gaat langzaam beter met Monty. Hij is tijdens de hondentraining op zijn rug gevallen en heeft de hele week al veel pijn als hij zijn hoofd optilt. Hij huilt dan echt en mijn hart breekt elke keer als ik dat hoor. Gelukkig helpen de pijnstillers en de prednison en wordt hij langzaam weer mijn vrolijke hondje. Daarnaast is hij deze week ook nog eens 1 jaar oud geworden!  

Liefs, Fieni



Reacties

Populaire posts van deze blog

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Naakt over de dam dansen

Het is makkelijker om naakt over de dam te dansen, dan om mijn verhaal te vertellen. Het is interessant hoe onze menselijke geest werkt: hoe verwachtingen, erbij willen horen en vooral niet opvallen, drijfveren zijn in het dagelijks leven. Met de keuze om mee te doen aan de documentaire van Brandpunt heb ik A gezegd om mijn verhaal in de openheid te brengen; nu zeg ik B door een blog te beginnen over mijn ervaringen, mijn leven.

De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest, loodzwaar. Pijn, of het nu fysiek of mentaal is en in mijn geval beide, zorgt voor een allesoverheersende deken die het dagelijks leven van minuut tot minuut beïnvloedt. Pijn vreet je op, net als angst. Het zuigt alle energie weg. Het is moeilijk om pijn te beschrijven, omdat het zo persoonlijk is.

De pijn zit bij mij in mijn benen en armen. Een soort vermoeidheid en verzuring, net alsof je heel hard gesport hebt en over je grenzen bent gegaan. Zoals het de dag erna voelt, als je eigenlijk te weinig gedronken en geget…

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…