Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Omgaan met pijn: BEWEGEN


Een bekende uitdaging voor veel mensen is voldoende en juist bewegen en dit is iets waar ik op dit moment zelf erg mee worstel. Stiekem hoop ik, door de tijd te nemen om op te schrijven hoe bewegen werkt bij chronische pijn en vermoeidheid, ik zelf weer gemotiveerd word om het onderdeel van mijn dagelijkse routine te laten zijn.

In mijn zoektocht naar een diagnose voor mijn klachten ben ik meermaals onderzocht door een neuroloog. Tijdens een van die consulten stelde mijn moeder een belangrijke vraag: “Zijn er ziekten waarbij bewegen wordt afgeraden?” De neuroloog vertelde dat er bijna geen ziekten zijn waarvoor dit geldt op een paar zeldzame spierziekten na. Eigenlijk laten alle onderzoeken zien dat bewegen voor chronische pijn en vermoeidheid heilzaam is.

In eerste instantie werd ik boos. In mijn zoektocht naar verbetering van mijn klachten heb ik van alles geprobeerd: yoga op een laag niveau, naar de sportschool met een lage intensiteit, wandelen, fietsen en zelfs eenrevalidatietraject bij Heliomare. Elke keer als ik een activiteit ondernam, kwamen mijn klachten in zo’n hevigheid terug, dat ik er letterlijk doodziek van werd. Hoe kan het dan zo zijn dat bewegen goed voor mij is?!

Inmiddels kan ik met een frisse blik naar de situatie van toen kijken. Er zijn twee belangrijke redenen waarom hetgeen wat ik op dat moment deed niet goed voor mij was. Ten eerste legde ik uiteraard de lat weer veel te hoog. Ik bleef mijzelf vergelijken met de sporter van een jaar eerder, die “eenvoudig” 4-5 keer per week sportte op een pittig niveau. En ten tweede was ik door het intensieve niveau verslaafd geraakt aan sporten. Het was mijn uitlaatklep geworden om om te kunnen gaan met stress. Alleen kreeg ik nu juist meer stress van sporten, doordat de klachten zo heftig waren na een training. Ik voelde mij dan nog ellendiger.

De grote hamvraag is wat dan wel werkt. Eigenlijk is het heel eenvoudig en een terugkerende oplossing, en voor mij vaak een lastige uitdaging, namelijk om te luisteren naar mijn lichaam.
Bewegen is helpend als het passend is bij de klachten die op dat moment aanwezig zijn. En ook daarin is het belangrijk om jezelf te leren kennen. Zo geldt voor mij bijvoorbeeld dat ik regelmatig hoofdpijn heb en dat een wandelingetje in de buitenlucht daarbij vaak helpt.

Om ook daadwerkelijk succeservaringen te creëren is het belangrijk om minder te doen dan je denkt dat je kan, zodat er ruimte is voor opbouw. Ik heb na mijn twee hernia-operaties een intern pijntraject van 2 twee weken gedaan bij de Sint-Maartenskliniek in Nijmegen. Eén van de dingen die ik daar geleerd heb, is dat het helpt om tijdgestuurd in plaats van pijngestuurd te leven. De pijn is er altijd (hopelijk wel in verschillende gradaties), maar helemaal niks meer doen is niet helpend en gewoon ontzettend saai. Zo heb ik daar ontdekt, dat ik eigenlijk maximaal 20 minuten kan zitten. De uitdaging was om daar 25% van af te trekken en met behulp van een wekker na 15 minuten te gaan bewegen (een kop thee zetten, naar het toilet, even de was in machine of op de bank liggen). Het idee is dat als je onder je maximum gaat zitten, het mogelijk is om iets op te bouwen, doordat je jezelf niet continu pusht tot het uiterste. Na van verloop van tijd, kun je dan steeds 10% toevoegen.
Mijn maximale zitduur is niet hoger geworden dan 30 minuten en er zijn genoeg dagen waarop ik dit niet red, maar ik zet nog steeds mijn wekker na 30 minuten om er voor te zorgen dat ik van houding verander.

Een andere belangrijke les die ik daar heb geleerd is het doen van stretchoefeningen in de ochtend. Het idee er achter is dat je ook hierbij meer in contact komt met je lichaam en je het als het ware wakker maakt. Het zijn stretchoefeningen die ook in tijdsduur werden opgebouwd naar maximaal 15 seconden per houding. Dit was zowel staand, als liggend en zittend.
Ik heb mijzelf heel lang verzet tegen deze oefeningen en op en af heb ik ze in de ochtend gedaan. Een tijd lang zelfs voor de televisie om maar niet echt contact met mijn lichaam te maken. Een aantal jaren later is er een omslagpunt gekomen en heb ik ze trouw jarenlang bijna elke ochtend gedaan. Het resulteerde in drie effecten voor mij: ik wist hoe ik er die dag bij zat; ik had een moment van rust, doordat ik het tellen vervangen had door mijn ademhaling; en ik maakte mijn lichaam soepeler. Heel waardevol!

In de kliniek in Zeist heb ik van de fysiotherapeut een andere serie oefeningen gekregen: the daily cat stretch. Deze oefeningen zijn er op gericht om je lichaam weer in de soepele staat van een kind te brengen. Zo eenvoudig is het uiteraard niet, maar het helpt mij wel om soepeler te worden (ook al is dit gering) en te ontdekken welke onderdelen van mijn lichaam die dag wat meer liefde nodig hebben. Ik kan helaas geen link toevoegen, omdat de oefeningen zijn gepatenteerd, maar de kans is groot dat jouw fysiotherapeut deze oefeningen kent. 
Door de komst van onze hond en de verhuizing zijn deze oefeningen langzaam naar de achtergrond verdwenen. Het is interessant hoe iets wat je dagelijks jarenlang doet, opeens totaal kan verdwijnen. Het is voor mij ontzettend moeilijk om het weer op te pakken en er weer een gewoonte van te maken, terwijl ik weet dat het heel goed voor mij zou zijn. Ik hoop dat deze blog er voor zorgt dat ik het weer op pak. Een mooie eerste stap lijkt mij om het deze week 3 keer te doen. Wie doet er met mij mee?

Behalve deze oefeningen en het wandelen met Monty, is er op dit moment voor mij er niet veel meer haalbaar. Ik loop ongeveer 2 keer per dag met de hond en zorg dat de rondjes zo 15-20 minuten zijn. De andere wandelingen doet Frank meestal. En ik schaar alle huishoudelijke en verzorgingsactiviteiten ook onder bewegen. Voor mij is douchen en de keuken opruimen een work-out.
Ik zit in een periode waarin ik echt uitgeput ben. Het advies van mijn therapeuten is om minder te doen, terwijl ik voor mijn gevoel al ontzettend weinig doe en daar best gefrustreerd over ben. Het is gewoon echt naar om niet te kunnen doen wat je wilt. Ik heb besloten om de maand april te gebruiken om te ervaren wat er gebeurt als ik structureel minder doe. Ik vind het doodeng en ontzettend lastig. Mede omdat ik weet dat als ik minder afleiding heb, er ook meer emoties naar boven komen, die hard binnen kunnen komen.

Kortom bewegen is voor iedereen goed, maar het blijft belangrijk om te luisteren naar je lichaam om te voelen of de activiteit die je wilt gaan ondernemen passend is bij je klachten. De buitenlucht is extra fijn omdat je longen dan nog eens goed gevuld worden met zuurstof en de heerlijke lentezon (vitamine D!) helpt hier natuurlijk goed bij! Ik ben benieuwd naar jullie verhalen over bewegen en welke activiteiten jou helpen om in beweging te komen en te blijven. Onder deze blog of in een persoonlijke berichtje kun je een reactie achterlaten.


Ook deze week ben ik dankbaar voor drie dingen:
  1. Ik heb via marktplaats weer een aantal dingen verkocht, zodat er ruimte in het huis aan het ontstaan is. Deze week vooral bouwmaterialen. Nu staan er nog een aantal meubels te koop. Samenwonen zorgt ervoor dat we spullen over hebben en tegelijk is elk huis anders. Sommige spullen passen hier niet meer.
  2. Ik heb zondag met mijn schoonmoeder een kijkje genomen op de lifestyle en spirituele beurs in Montfoort. Even weg uit huis en tegelijk een nieuw stukje Montfoort ontdekt. Ik heb een mooie ring met amethist gekocht. Ik las dat deze steen een beschermende en zuiverende werking heeft. Daarnaast vind ik de paarse steen ook heel mooi.
  3. Mijn vader en zijn vrouw zijn gezellig komen eten. We hebben de eerste barbecue van het seizoen gehad, waarbij we heerlijk buiten hebben kunnen eten.

Liefs, Fieni

Ps. Deze blog behoort bij de serie omgaan met chronische pijn en vermoeidheid. In deze serie zijn eerder de volgende blogs verschenen: omgaanmet angstaanvallen en mediteren.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…