Doorgaan naar hoofdcontent

De wondere wereld van therapie – Acceptance and Commitment Therapy (ACT)

Tijdens de behandeling voor mijn chronische klachten heb ik veel verschillende therapieën gevolgd. Al die therapievormen hebben een eigen insteek. Mijn ervaring is dat het effect voor een groot deel afhankelijk is van mijn eigen bereidheid om er mee aan de gang te gaan en van de bekwaamheid van de therapeut. Kortom ben ik er aan toe om te veranderen en is er een klik met de therapeut.

Eén van deze gedragstherapieën is de Acceptance and Commitment Therapie. Dit is de methode waar de behandeling in de kliniek voor psychosomatiek grotendeels op gebaseerd is. Ik heb van november 2017 tot mei 2018 in die kliniek verbleven. En op dit moment wordt dit ook gebruikt door mijn psychotherapeut tijdens onze gesprekken. Om voor mijzelf weer helder te krijgen wat de pijlers van deze therapie zijn en om mijn lezers te helpen met het vinden van een geschikte therapie, deel ik in deze blog mijn interpretatie van ACT.
ACT wordt bij veel verschillende klachten gebruikt, zoals bij angst, depressie en c…

Geschiedenis deel 8: Mijn zoektocht naar een diagnose II


Mijn geest is een kei in het wegstoppen van moeilijke momenten in mijn bestaan. Ik merk dat als ik terugdenk aan de winter en het voorjaar van 2017 er gaten in mijn geheugen zitten. Het is voor mij een teken dat ik bepaalde dingen nog niet verwerkt hebt en het moeilijk vind om ze er te laten zijn. Mijn blog werkt in dat opzicht therapeutisch voor mij. En gelukkig heb ik mijn agenda om de gebeurtenissen chronologisch te zien en met die feiten komen automatisch ook de gevoelens weer bovendrijven. Deze blog is een vervolg op mijn zoektocht naar een diagnose I

Eind 2016 ben ik aan de arbeidstraining bij Heliomare begonnen. Tijdens dit traject kreeg ik eind januari de uitslag van mijn MRI en EMG. Van tevoren was ik ontzettend zenuwachtig voor deze afspraak en na de afspraak ging ik met een verloren gevoel naar buiten. Aan de ene kant was er de geruststelling: geen aanwijzingen voor MS, een tumor of een andere vreselijke ziekte. Er waren echter wel wat lichte afwijkingen bij de EMG bij zowel mijn musculaire (spier) als neurogene (zenuw) geleiding. Voldoende afwijking om de EMG te herhalen. Uiteraard was er weer pas na 6 weken ruimte.

Inmiddels was ik bijna 6 maanden verder sinds het begin van mijn hevige klachten en was ik nog niet veel verder. Ik heb contact opgenomen met mijn zorgverzekering om te bekijken of er een second opinion mogelijk was. De verzekering gaf aan dat er nog niet zoveel mogelijk was, zolang de onderzoeken nog liepen. Ik ben naar mijn huisarts gegaan en heb alvast een verwijsbrief gevraagd voor de reumatoloog. En tegelijk bleek dat ik wel erg veel moedervlekken heb en dat deze jaarlijks onderzocht moeten worden door de dermatoloog. Mijn agenda stroomde vol met ziekenhuisbezoeken en het gaf mij het gevoel dat ik in ieder geval bezig was met mijn herstel, maar van binnen werd ik steeds stiller.

Het bezoek bij de reumatoloog was een deceptie. De arts-assistent verrichte een grondige anamnese (vraaggesprek) en lichamelijk onderzoek. De reumatoloog die erbij gehaald werd, wees alles af en voor mij gevoel wees zij mij daarmee af. Ik opperde fibromyalgie en de afkeer droop van haar gezicht. In haar ogen bestond die aandoening niet, omdat er geen medische onderzoeken zijn die fibromyalgie kunnen aantonen. Het is een diagnose die door middel van uitsluiting wordt gesteld en valt voor veel medici nog onder “aanstelleritis”, net als bijvoorbeeld het prikkelbaar-darmsyndroom. Ik vind het een kwalijke zaak, aangezien ik en andere patiënten deze klachten echt hebben. We verzinnen dit niet. Later in het jaar werd door de huisarts en de fysiotherapeut de diagnose fibromyalgie wel gesteld. Wellicht niet de volledige verklaring van mijn klachten, maar in ieder geval een verklaring.
Ik heb na dit bezoek bij deze reumatoloog getwijfeld of ik een klacht moest indienen, maar mijn energie was te beperkt om hier actie op te ondernemen. Ik vind het vreselijk dat er met mij zoveel patiënten zijn die door een specialist onheus bejegend worden en die daarmee de vele goede professionals een slechte naam geven.

De dermatoloog verwijderde twee moedervlekken die gelukkig goedaardig waren. En de uroloog deed een aantal onderzoeken om te bepalen of mijn gevoel in mijn blaas in orde was. Ook daaruit kwamen niet echt duidelijke afwijkingen. Zij gaf aan dat het verstandig was om eerst de uitkomst van de onderzoeken bij de neuroloog af te wachten.

De uitslag bij de neuroloog kwam begin maart. De afwijkingen die gevonden waren bleven gering. Op basis van de uitkomsten en mijn klachten kon de neuroloog geen diagnose stellen. Het beeld was niet duidelijk genoeg om mij door te verwijzen naar een gespecialiseerd neurologisch centrum. Hij gaf aan dat het positief was dat er nu geen diagnose was gesteld, omdat de kans dan groter was dat de klachten vanzelf over zouden gaan. Het feit dat de klachten al meer dan 7 maanden aanwezig waren en niet verbeterden sprak dit echter tegen. Zijn advies was om het een half jaar aan te kijken en mochten de klachten niet weg zijn en/of verergeren om dan een nieuwe afspraak in te plannen.
Ik was op dat moment zo klaar met de medische molen. Elke keer weer het geprik en gepor in mijn lichaam en de hoop dat ik nu eindelijk antwoord zou krijgen. Ik was op en wilde voorlopig geen onderzoeken meer in het ziekenhuis. Ik was wanhopig verloren.

In die tijd heb ik mij regelmatig opgevreten over het Nederlandse zorgsysteem en de lange wachttijden. Het verbaast mij dat mensen die het hardste schreeuwen het eerste aan de beurt zijn, terwijl de mensen die de juiste paden bewandelen lange wachttijden tegemoet zien. Inmiddels zie ik ook dat de wachttijden een functie hebben. Ze hebben bij mij een duwtje in de rug gegeven om een start te maken met de klachten een plek in mijn bestaan te geven.

Ik had mijn revalidatie bij Heliomare afgerond en alle mogelijke onderzoeken in het ziekenhuis ondergaan. Ik was nog steeds doodziek. De toekomst was een zwart gat en ik wist op dat moment echt niet wat ik met mijzelf en mijn leven aan moest. Ik kon niet tegen deze onzekerheid en begon op allerlei mogelijke manieren controle te zoeken. In de volgende blog zal ik jullie meenemen hoe ik mijn best deed om wat te maken van dit zwarte gat en welke ontwikkelingen er plaats vonden op mijn werk.

Deze week ben ik weer dankbaar voor drie dingen:
  1. Ik heb op vrijdag een Reiki I cursus gedaan bij Natural Flow Coaching. Het is een bijzondere ervaring hoe ik met mijn handen energie kan laten stromen. Het was een pittige dag, maar doordat ik zo vaak stil stond bij mijzelf en de prikkels van buiten minimaal waren, was het voor mij toch vol te houden. Ik ben nu bezig om mijzelf 21 dagen te behandelen met Reiki. Ik ga jullie zeker nog een keer meenemen in mijn Reiki avontuur.
  2. Mijn schoonouders hebben een prachtig hondenhok gebouwd voor Monty. Het is een paleisje geworden. De bench was nogal aanwezig in de kamer, maar dit hok past helemaal in de kamer, doordat het de kleur van de muur heeft en de bovenkant van onze vloer gemaakt is. Ik vind hem zo mooi! 
  3. Ik heb op maandag met een vriendin bij gepraat. Ze is op dit moment met een ontdekkingstocht bezig en door met haar in gesprek te zijn, leer ik weer dingen over mijzelf. Haar knuffels zijn altijd zo warm en vol liefde. Het was een heel fijn samenzijn!


Liefs, Fieni

Reacties

Populaire posts van deze blog

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Naakt over de dam dansen

Het is makkelijker om naakt over de dam te dansen, dan om mijn verhaal te vertellen. Het is interessant hoe onze menselijke geest werkt: hoe verwachtingen, erbij willen horen en vooral niet opvallen, drijfveren zijn in het dagelijks leven. Met de keuze om mee te doen aan de documentaire van Brandpunt heb ik A gezegd om mijn verhaal in de openheid te brengen; nu zeg ik B door een blog te beginnen over mijn ervaringen, mijn leven.

De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest, loodzwaar. Pijn, of het nu fysiek of mentaal is en in mijn geval beide, zorgt voor een allesoverheersende deken die het dagelijks leven van minuut tot minuut beïnvloedt. Pijn vreet je op, net als angst. Het zuigt alle energie weg. Het is moeilijk om pijn te beschrijven, omdat het zo persoonlijk is.

De pijn zit bij mij in mijn benen en armen. Een soort vermoeidheid en verzuring, net alsof je heel hard gesport hebt en over je grenzen bent gegaan. Zoals het de dag erna voelt, als je eigenlijk te weinig gedronken en geget…

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…