Doorgaan naar hoofdcontent

Vakantie

De zomer is in volle hevigheid losgebarsten en ook al zijn de laatste dagen wat grauw en druilerig, de buitenlucht lonkt. Het is op dit moment prachtig buiten met planten in bloei en lange dagen gevuld met licht. Ik realiseer mij dat ik zelf veel minder bezig ben met social media en mijn blog en dat ik dat eigenlijk wel een gezond gevolg vind van de zomer. Het is tijd om het bloggen te pauzeren tot september om mijzelf de tijd te geven om te genieten van alles wat deze tijd te bieden heeft. Frank heeft bijna vakantie en het idee om samen te kunnen doen wat we willen, is fantastisch. Ik ga de tijd gebruiken om mijn creativiteit te voeden en wie weet alvast experimenteren met andere mogelijkheden voor mijn blog. Moge deze zomer voor jullie allemaal vol liefde, vreugde en zo gezond als mogelijk zijn.
Liefs, Fieni


Geschiedenis deel 9: Mijn zoektocht naar een diagnose III


Tijd voor het laatste deel van mijn zoektocht naar een diagnose. Ik heb zin om dit onderwerp af te sluiten en ruimte te maken voor de volgende belangrijke stap in mijn leven, namelijk de opname in de kliniek voor psychosomatiek in Zeist. Nog even geduld en dan neem ik je mee in mijn ervaringen in de kliniek.
Eén van de redenen waarom ik het fijn vind om dit deel af te sluiten is, omdat de laatste maanden voor mijn opname inktzwart waren. De onderzoeken in het ziekenhuis hadden geen duidelijk antwoord gegeven op mijn klachten en de revalidatie bijHeliomare had niet gezorgd voor verbetering in mijn situatie. Twee dingen die ik ontzettend gehoopt had en waar ik stiekem ook vanuit was gegaan, toen ik aan beide trajecten begon. Ik had toch mijn best gedaan? Ik zat in een zwart gat zonder duidelijk beeld van de toekomst. In tijden van crisis zoek ik houvast door mij vast te grijpen aan alles wat voorbij komt, zoals je zult lezen in dit laatste deel.

Ik werd benaderd door een vriendin of ik een gesprek met een rouwcoach in opleiding wilde voeren. Ik was inmiddels al zo ver dat ik begreep dat ik in rouw was over mijn situatie. Dit was voor mij een belangrijke stap. Verdrietig en boos mogen zijn, gaf ruimte. En daardoor kwam er ook ruimte voor wat meer acceptatie van mijn situatie. Tijdens dit gesprek realiseerde ik mij dat ik al sinds mijn 16de aan het rouwen was over mijn gezondheid en elke keer na een periode van verdriet mijn schouders er weer onder heb gezet en mijn leven heb aangepast aan mijn omstandigheden. Op dit moment wist ik niet hoe ik mijn leven nog meer naar beneden kon bijstellen.

Om meer helderheid over mijn situatie te krijgen heb ik een 3daagse stilteretraite gedaan in een klooster. Het was heel bijzonder en helend om mee te maken. De vrijheid die er was om alleen mijzelf aandacht te geven en niet bezig te zijn met anderen, voelde als een verademing. Het werd mij tijdens deze stilte wederom duidelijk dat ik vaak de ander belangrijker vind dat mijzelf. Het was een moment van bewustwording, zonder direct de sleutel in handen te hebben om dit te veranderen.

Ik leerde mijzelf steeds beter kennen en ik ontdekte dat ik hooggevoelig ben, net als 20% van de bevolking. Ik sta extra open voor prikkels en dit heeft twee kanten. Aan de ene kant kan ik ontzettend genieten van geuren, kleuren en smaken. Als ik door een straat loop, geniet ik van de bloeiende planten. En bij elkaar passende kleuren in huis zijn voor mij een manier om tot rust te komen. Aan de andere kant zorgt het er ook voor dat alles sterker binnenkomt, zoals de emoties van mensen in mijn omgeving of geluiden in en om het huis.
Ik was totaal overprikkeld door alles wat er de afgelopen jaren was gebeurd en ik zat aan de overbelaste kant van de hooggevoeligheid. Ik heb een therapeut gevonden die mij heeft geholpen via rebalancing. Op haar behandeltafel lukte het mij om te ontspannen en de kramp in mijn lichaam en geest even los te laten. Het waren fijne sessies die mij op de been hielden, maar geen oplossing waren voor de mate van uitputting waarin ik verkeerde.

Ik ging met Frank op vakantie naar Portugal om samen te genieten van de mooie relatie die we aan het opbouwen waren. We huurden een appartement en een auto en we genoten van de rust. We pasten ons ritme aan mijn klachten aan. Zo waren er middagdutjes, gingen we ’s middags uiteten in plaats van ’s avonds en speelden we spelletjes op ons terras. Een fijne vakantie om naar terug te kijken!

Ondertussen werd de wanhoop bij mij steeds groter en besloot ik dat ik dan maar weer in therapie zou gaan. Ik had al de nodige psychologische hulp gehad en ik voelde weerstand tegen weer een nieuwe therapeut. Fysiek vond ik echter niet de oplossing, al ging ik weer trouw naar de fysiotherapeut.
Met deze psycholoog heb ik een aantal gesprekken gehad, die voor mij niet veel opleverde. Hij gaf aan dat het voor hem meer intervisieachtige gesprekken waren, dan dat hij mij kon helpen. “Ik wist het allemaal al.” Ik denk dat ik hem niet mijn echte zelf heb laten zien. In die tijd was die nog diep verborgen en kon ik onbewust met mijn vrolijkheid en charme mensen om te tuin leiden. Eerst voelde ik mij hier schuldig over, maar inmiddels weet ik dat ik dat niet expres doe en het een resultaat is van de dingen die ik in mijn leven heb meegemaakt. Het is een overlevingsmechanisme.

Op mijn werk was het tijd om het tweesporenbeleid op te starten, maar vanwege de ernst van mijn klachten werd er eerst een arbeidsdeskundigonderzoek gedaan om te bepalen of dit überhaupt mogelijk was. Het gesprek hielp mij een stukje verder. De man met wie ik dit gesprek had, zag mij namelijk zoals ik ben. Hij benadrukte dat ik een intelligente dame ben die er alles aan doet om uit de situatie te komen, maar dat werkhervatting in welke vorm op dat moment niet mogelijk was.
Mijn manager nam dit advies over en we zouden het vervolg na de zomervakantie bespreken.

Vlak voor deze vakantie had ik een goed gesprek met een dierbare vriendin. Zij was bezig met de huisartsenopleiding en als onderdeel daarvan liep ze een psychiatrische stage bij de poliklinische afdeling van SOLK: somatisch onverklaarde lichamelijke klachten. Tijdens dit gesprek begreep ik dat ik ook in die categorie viel. Zij vertelde dat in Zeist het expertisecentrum zat gespecialiseerd in deze klachten. Ik was zo wanhopig dat ik alles wilde proberen en meldde mij aan voor een intake. De wachttijd was een paar maanden.

In de zomer van 2017 kreeg ik de sleutel van mijn nieuwbouwwoning en heb ik samen met Frank, familie, vrienden en klusjesmannen mijn huis woonklaar gemaakt. Het was een slijtageslag voor mij. Ik wist dat het zwaar zou worden, maar het was zwaarder dan ik had verwacht. Gelukkig wist ik dat ik hulp nodig had en heb ik mijn neiging om alles zelf te willen doen aan de kant gezet en om hulp gevraagd. Gelukkig heb ik deze ook gekregen!
Het resultaat was prachtig. Een licht huis met zachte kleuren, wild behang en een gouden tafel. Ik voelde mij er direct thuis. Het was ook een natuurlijke stap om na bijna drie jaar bij mijn moeder gewoond te hebben, een plek voor mijzelf te hebben.
Nu zou het toch weer beter met mij gaan? Helaas kwam mijn rugzak onuitgenodigd met alle problemen gewoon mee.

Na de zomervakantie had ik een gesprek met de bedrijfsarts en zij begon ook over SOLK. De weg die ik was ingeslagen om in Zeist te kijken of zij mij konden helpen vond ze een uitstekend idee. Tegelijk had ik een gesprek met een re-integratiecoach die dezelfde conclusie trok als de arbeidsdeskundige.

Ik ging ondertussen stug door en begon aan aquapilates, waar ik in warm water met oude dames rustige oefeningen deed en in huilen uitbarstte. Was dit mijn leven geworden? 1,5 jaar eerder was ik nog bezig om een aquarobics instructrice te worden.
Het volgende wat ik probeerde was mindful yoga. Een vorm waarbij de yoga voor een groot deel uit meditatie bestond en zachte stretchoefeningen. De huishoudelijke hulp werd aangevraagd en toegewezen. Daarnaast bezocht ik nog een aantal keer de chiropractor. Stilstaan kwam niet in mijn woordenboek voor.

Begin oktober had ik eindelijk mijn intakegesprek in Zeist. Ik voelde mij voor het eerst weer echt gezien als mens. Het was een uitgebreide intake met twee psychologen en een arts. Daarnaast was er eind oktober nog een diagnostisch interview, waarbij mijn klachten en persoonlijkheid/karakter in kaart werden gebracht. Ontzettend intensief en ik weet nog dat ik de gesprekken vol tranen heb doorlopen.
Ik was heel nieuwsgierig naar de kliniek en besloot op de bonnefooi een kijkje te gaan nemen. De kliniek ligt verscholen in de bossen als een groene donut. Ik durfde niet zomaar naar binnen te gaan, maar bij de voordeur trof ik twee mensen. Ik begon een gesprek met ze en het bleek dat zij patiënten in de kliniek waren. Ze waren zo vol lof over hun ontwikkeling daar. Het gaf de burger moed!

Een week later werd ik gebeld. Tot mijn opluchting was ik een goede kandidaat voor de klinische opname van een half jaar. Ik weet dat ik zo flabbergasted was. Het was fijn om weer hoop te hebben dat iets zou kunnen helpen, maar een klinische opname in een gespecialiseerde GGZ instelling kwam toch rauw op mijn dak. Want ik had toch fysieke pijn en kampte met extreme vermoeidheid? Ik was op dat moment zo intens ongelukkig en zag het leven niet meer zitten, dat ik alles wilde doen om beter te worden of om in ieder geval aan dit zwarte gevoel te ontsnappen. Na een kort moment van bezinning, zei ik volmondig ja.

Hoe het daarna verliep kunnen jullie lezen in mijn volgende geschiedenis blog. Ik vind het spannend om jullie alles te gaan vertellen over mijn ervaring in de kliniek voor psychosomatiek. Ik hoop dat je wat hebt gehad aan mijn relaas en ik ben benieuwd waar je jezelf herkent en hoe deze zoektocht voor jou is of is geweest.

En om ook weer stil te staan bij het heden: drie dingen waar ik deze week dankbaar voor ben:
  1. Drie vriendinnen zijn naar Montfoort gekomen om ons huis te bewonderen en lekker te lunchen in het oude centrum van Montfoort. Het was heerlijk om met deze dames te genieten van de vriendschap, gesprekken en de zon!
  2. Mijn schoonouders zijn weer een dagje komen klussen en er is weer heel veel in huis gebeurd. Mijn schoonmoeder heeft de nachtkastjes afgemaakt. Een taak die mij niet lukte. En Frank en mijn schoonvader hebben veel opgehangen, zoals de tv, ons naambordje en schilderijen. Het is fijn om te merken dat we inmiddels een lijst kunnen maken met de klussen die er nog liggen in plaats van dat de berg zo groot is, dat ik niet weet waar we moeten beginnen.
  3. Ik heb afgelopen week twee keer therapie gehad. Een keer lichaamsgerichte traumaverwerking en een keer psychotherapie. Beide sessie waren zwaar, maar hebben mij ook weer handvatten gegeven om te gebruiken in het dagelijks leven of inzichten om over te reflecteren. Ik ben dankbaar dat ik deze therapieën kan volgen. Het is voor mij een houvast om bezig te zijn met het proces van zelfzorg en acceptatie. Hoe zwaar ik het vaak ook vind.


Liefs, Fieni
















Reacties

Populaire posts van deze blog

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Naakt over de dam dansen

Het is makkelijker om naakt over de dam te dansen, dan om mijn verhaal te vertellen. Het is interessant hoe onze menselijke geest werkt: hoe verwachtingen, erbij willen horen en vooral niet opvallen, drijfveren zijn in het dagelijks leven. Met de keuze om mee te doen aan de documentaire van Brandpunt heb ik A gezegd om mijn verhaal in de openheid te brengen; nu zeg ik B door een blog te beginnen over mijn ervaringen, mijn leven.

De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest, loodzwaar. Pijn, of het nu fysiek of mentaal is en in mijn geval beide, zorgt voor een allesoverheersende deken die het dagelijks leven van minuut tot minuut beïnvloedt. Pijn vreet je op, net als angst. Het zuigt alle energie weg. Het is moeilijk om pijn te beschrijven, omdat het zo persoonlijk is.

De pijn zit bij mij in mijn benen en armen. Een soort vermoeidheid en verzuring, net alsof je heel hard gesport hebt en over je grenzen bent gegaan. Zoals het de dag erna voelt, als je eigenlijk te weinig gedronken en geget…

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…