Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Stilstaan: worstelen met mijzelf

Kennen jullie het gevoel van stilstaan? Volgens het puzzelwoordenboek online heeft stilstaan veel betekenissen zoals: afslaan; blijven staan; halt houden; nadenken; niet bewegen; stagneren; stilhouden; stoppen; zich niet ontwikkelen. Eigenlijk komt het allemaal op hetzelfde neer stoppen met wat je aan het doen bent en reflecteren over wat is. Niet mijn favoriete bezigheid. Ik ben liever een bezig bijtje, terwijl mijn hoofd automatisch alle kanten op schiet. Stilte krijg ik voornamelijk door meditatie. Maar stilstaan bij het leven, bij mijn leven? Daar krijg ik de kriebels van, terwijl alle vezels in mij zeggen dat ik daadwerkelijk stil sta en ook stil moet staan. Volgen jullie mij nog?

Ik sta stil en ik moet stilstaan. Een heerlijke paradox. Ik heb het gevoel stil te staan, omdat ik nu al bijna 3 jaar ziek thuis ben. Ik werk niet en bouw niet aan een carrière. Ik heb een gat op mijn cv. En tegelijk slaan deze voorgaande zinnen alleen maar ergens op als ik ooit weer aan het werk ga. En dat hoop ik nog steeds. Dat wil ik nog steeds. Ik vind het leuk om te werken. Het gevoel nuttig bezig te zijn, successen te behalen en mijn steentje bij te dragen aan de maatschappij.

Aan de andere kant moet ik leren stilstaan. Ik doe namelijk te veel. Ik vind het onwijs moeilijk om niks te doen. En ik haat de onrust die ontstaat als er geen afleiding is. De onrust over de angst voor de toekomst en het echt voelen hoe het met mij gaat. Stilstaan doet pijn. Heel veel pijn. Als ik stop met bewegen (figuurlijk en letterlijk in dit voorbeeld), dan voel ik hoeveel pijn en vermoeidheid er is in mijn lijf. En opeens poppen de emoties op die horen bij mijn situatie: angst, boosheid en verdriet. Soms is er uiteraard ook wel een stukje dankbaarheid. Dankbaarheid voor het feit dat ik ziek kan zijn in Nederland. Dat ik maandelijks een uitkering ontvang en de ruimte heb om te werken aan mijn herstel. Ook al heb ik werkelijk geen idee hoe ik dat moet doen. Oh nee, dit was mijn strenge stem. Ik werk heel hard aan mijn herstel, alleen gaat het heel, heel, heel erg langzaam. En daar kan ik dan weer mooi bij stilstaan. Voelen jullie mijn sarcasme al?

Op de bank zitten en Netflix kijken is een activiteit die wij allemaal regelmatig doen. Toch ben ik van mening dat er een groot verschil is tussen kiezen voor deze activiteit, omdat je er zin in hebt en uitkijkt naar een bepaalde serie. Of dat het de enige activiteit is die je nog kunt doen die dag: mijn situatie. En dan het liefst ook alleen nog maar series die niet te moeilijk zijn (vermoeidheid en wolken in mijn hoofd), niet te eng zijn (anders komt mijn PTSS om de hoek kijken) en nog een soort van inhoud hebben (anders haak ik helemaal af). Heeft er iemand nog tips?!
Netflixen is ook stilstaan, maar stilstaan op een manier die ik helemaal zat ben. Ik ben op dit moment niet zo goed in het accepteren en aanvaarden van mijn situatie. Ik ben boos. Ik ben klaar met het niet kunnen doen wat ik wil en toch ben ik mij er terdege van bewust dat voor mijn vooruitgang ik eerst nog stiller moet staan. Een contradictio in terminis in mijn hoofd.

Ik ben boos en ik begrijp dat het toch goed is dat ik stiller ga staan, want continu doorgaan en voorbij gaan aan mijzelf en aan mijn klachten heeft geen enkele zin. En daarmee doe ik vooral mijzelf tekort. Ik ben het namelijk waard om bij stil te staan. Tijd voor een plan en actie. Organiseren is één van mijn talenten, dus met het plan komt het wel goed. Alleen daadwerkelijk veranderen is retemoeilijk. Ik ben net als de meeste mensen een gewoontedier en ik betrap mijzelf erop dat ik steeds in dezelfde valkuilen trap.

Eén van de actiepunten is minder doen. Een pijnlijk puntje, aangezien ik het gevoel heb dat ik al zeer weinig doe. Heel veel voor iemand met mijn klachten, maar heel weinig voor de gemiddelde Nederlander. Ik kan ook vol bewondering kijken naar anderen en wat zij allemaal doen op een dag. Ik verbaas mij er dan altijd over dat zij daar niet doodmoe van worden. Mijn eigen referentiekader is niet zo florissant.
Minder doen betekent voor mij nog kritischer kijken naar de afspraken in mijn agenda en deze zoveel mogelijk afzeggen. Niet mijn favoriete bezigheid om anderen teleur te stellen en mijn afspraken niet na te komen. Ik ben graag geliefd. En ik weet heus wel dat ik nog steeds geliefd kan zijn als ik mijn afspraken afzeg, maar zo voelt het niet.
Thuis doe ik ook minder. Ik ben al weken de nachtkastjes niet aan het schilderen, kook minder vaak, loop kleinere rondjes met Monty en sla weleens een dag over met douchen. Ik word er droevig van als ik het opschrijf, want ik zou het zo graag anders zien. Waarom is goed voor mijzelf zorgen zo moeilijk?

Behalve fysiek minder doen is er ook een mentaal stuk wat aandacht behoort te krijgen bij het strijdplan STILSTAAN. Ik heb mijzelf getrakteerd op wederom een mooi schrijfblok om mijn gedachten te spuien. Hier moet ik nog een ritme in vinden. Ik ben stiekem ook een beetje bang voor mijn gedachten op papier. Het wordt opeens zo echt en het zorgt ervoor dat ik niet kan blijven hangen bij dat ene zinnetje, maar automatisch ook bij diepere lagen terecht kom.
Ik versterk het mentale/emotionele stilstaan met mijn ochtendmeditatie en op dit moment met elke middag een uur Reiki zelfbehandeling.
Deze blog is ook een mooie vorm hiervoor. Delen met de wereld wat er in mij gebeurt.

Weet je wat ik nu zo ontzettend taai vind aan deze poging om stil te staan? Dat er geen enkele garantie is dat ik mij beter ga voelen als ik nog minder doe. Ik probeer mij vast te houden aan het feit dat het pad wat ik op dit moment bewandel ook niet het juiste pad is in mijn zoektocht naar herstel, want ik voel mij de laatste maanden steeds slechter. Dat is de enige zekerheid die ik nu heb.
Ik neem mij bij deze voor om mijn nieuwsgierigheid aan te boren om stil te staan bij het hier en nu. Ik ga mij laten verwonderen door alles wat ik tegenkom of dit nu mooi of pijnlijk is. En wie weet is deze nieuwe insteek weer een stapje vooruit in mijn proces. Ik besluit trouwens nu dat het zo is, want anders kan ik net zo goed blijven hollen.
Ik ben heel benieuwd hoe jullie omgaan met dit duivelsdilemma en welke dingen jullie helpen om stil te staan. Hoe vind je vrede in stilstaan?

Deze week heb ik weer drie dingen gevonden waar ik dankbaar voor ben:
  1. De zon is weer meer gaan schijnen en de temperatuur is toegenomen. De wandelingen met Monty zijn een stuk aangenamer in de zon en ik heb al een aantal keer weer even buiten kunnen zitten met een kop koffie of een mok thee. Frank en ik hebben een app geïnstalleerd waarop we kunnen bijhouden hoeveel energie we opwekken met onze zonnepanelen. Heel erg leuk om daar elke dag samen even bij stil te staan. (Haha: en ongemerkt stond ik toch weer even stil 😉)
  2. Ik ben op zaterdag samen met Monty op bezoek geweest bij twee goede vrienden en hun kinderen. We hebben de hele dag heel rustig aangedaan en vooral genoten van het samenzijn in zo’n gewone setting. Letterlijk deel uitmaken van elkaars leven.
  3. Ik geniet van de mooie kleuren en smaken van de zomergroente en het zomerfruit. Een salade met alle kleuren van de regenboog maakt mij vrolijk. Ook de grote keuze in fruit vind ik heerlijk.
Liefs, Fieni


 PS De middelste foto is mijn verticale tuintje aan de muur. Het is zo gaaf om te zien dat de planten binnen een dag omhoog gaan groeien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…