Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Mijn opname in de kliniek deel 1


Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.

Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijken met iets anders wat ik in mijn leven heb gedaan. Het is het zwaarste wat ik ooit heb gedaan, maar tegelijk ben ik ook zo dankbaar dat ik de kans heb gekregen om opgenomen in de kliniek. De opname in de kliniek heeft mij een kickstart gegeven om het werken aan mijzelf naar het volgende niveau te brengen. 

Ik neem jullie mee in dit avontuur. Dit zal ik doen door mijn ervaring te beschrijven in combinatie met een stuk achtergrond over de kliniek. Ik weet dat toen ik op het punt stond hier aan te beginnen, ik zo ontzettend op zoek was naar informatie. Deze informatie was moeilijk te vinden. Misschien is het blanco binnengaan van de kliniek ook geen slecht begin, aangezien het de mogelijkheid geeft om je eigen beeld te vormen. Maar voor een ieder die net als ik goed gedijt op informatie of gewoon nieuwsgierig is, lees vooral verder.

De kliniek in Zeist is onderdeel van Altrecht, een grote GGz-instelling. De kliniek, gevormd als een groene donut, ligt verscholen in de bossen vol eikenbomen, vandaar de naam De Eikenboom.
Om hier behandeld te kunnen worden heb je als cliënt de diagnose somatische-symptoomstoornis (DSM-5) nodig. Dit is hetzelfde als SOLK: somatisch onvoldoende verklaarde lichamelijke klachten. De DSM is overigens een manier om psychische stoornissen te kunnen classificeren. Het helpt therapeuten om de juiste behandeling te starten én de zorgverzekering maakt er gebruik van om de behandelingen te vergoeden.

Begin november wist ik dat ik een geschikte kandidaat was en op donderdag 23 november had ik mijn afstemgesprek bij Altrecht. Het afstemgesprek geeft de mogelijkheid om vragen te stellen en om verwachtingen en behandeldoelen te bespreken. Ik was ontzettend zenuwachtig en ik had Frank en mijn moeder meegenomen om mij te ondersteunen bij dit gesprek. Mijn lichaam stond strak van de spanning. Het was totaal nieuw voor mij en ik had in mijn omgeving geen mensen die een klinische opname hadden meegemaakt. Tegelijk knaagde er ergens iets in mijn gedachten. Ik had last van extreme pijn en vermoeidheid: hoe kunnen zij mij daarmee helpen in een psychische instelling?
Ik kreeg een rondleiding door het gebouw en ontmoette alvast een aantal therapeuten en verpleegkundigen. Tijdens dit gesprek bleek dat ik die dinsdag erop kon beginnen aan mijn opname. 28 november 2017 zou mijn eerste dag in de kliniek worden. Dit kwam veel sneller dan verwacht en ik was even helemaal van mijn a propos.

Het voordeel van deze korte wachttijd was dat ik mijzelf niet helemaal gek kon maken met mogelijke scenario’s, maar dat mijn aandacht werd opgeslokt door de vraag wat ik wilde meenemen naar de kliniek en mijn grote drang om alvast een kerstboom neer te zetten, zodat ik iets moois had om naar uit te kijken als ik de weekenden naar huis kwam.
Als klap op de vuurpijl werd ik dat weekend voor het eerst tante! Genoeg afleiding voor mij.

Op dinsdag 28 november ging ik met knikkende knieën vergezeld door Frank en een auto volgeladen met spullen op weg naar Zeist. De opname is wekelijks van zondagavond tot vrijdagmiddag, maar nieuwe patiënten beginnen op dinsdag of donderdag.
De dag begon met een welkomstgesprek. Frank mocht aanwezig zijn bij het welkomstgesprek, maar nadat alles uitgeladen was, vertrok Frank en stond ik er alleen voor.
Ik had daarna mijn kennismakingsgesprek bij de huisarts. Zij was echt geïnteresseerd in mijn verhaal en na een uur vertellen, was onze tijd op. Het verhaal was echter nog niet voltooid, maar gelukkig plande wij direct een nieuwe afspraak. Een onderdeel van dit gesprek wat mij bijgebleven is, is haar oprechte interesse in mijn ervaringen met zorgprofessionals. Het blijkt dat patiënten die in deze kliniek terecht komen vaak frustrerende ervaringen hebben met artsen, doordat onze klachten niet direct verklaarbaar zijn, worden we niet altijd serieus genomen. Artsen kunnen nogal bot en ongeïnteresseerd reageren. Er ontstaat een gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden. Ruimte voor deze pijn was zo waardevol voor mij.

Na deze gesprekken was ik doodmoe door alle spanningen en prikkels, maar de dag was nog niet voorbij. Ik had mijn eerste gezamenlijke maaltijd in de kliniek. De avondmaaltijd is van half 6 tot 6 uur en werd, net als de therapieën, ingeleid en afgesloten met een gong. Ik ben dat moment van stilstaan gaan waarderen. Landen op de plek waar ik ben en openstaan voor de maaltijd. Frank en ik doen dit nog steeds regelmatig.

Iedereen heeft een vaste plek aan tafel en ik werd geplaatst op de plek van de patiënt die ’s ochtends was vertrokken. Ik voelde me zo eenzaam en de tranen branden achter mijn ogen. Iedereen kende elkaar al en de mensen naast mij waren verwikkeld in een persoonlijk gesprek. Ik vroeg me af wat ik daar deed. Het eten bestond uit een opgewarmde drievaksmaaltijd, waarvoor je een week van tevoren een lijst moest invullen. Als nieuwe patiënt kreeg ik wat er overbleef. Het voelde voor mij alsof ik niet welkom was. En dit was nog los van de belabberde kwaliteit van het eten, terwijl voor mij goed eten juist zo voedend en troostend kan zijn.

Na het eten ben ik direct naar mijn kamer gegaan. Gelukkig werken ze in de kliniek met een maatjessysteem en kreeg ik ’s avonds van een medepatiënte uitleg over de kliniek. Het was fijn om een beetje te horen wat de normale gebruiken waren in het reilen en zeilen van de kliniek. Ik ben vroeg naar bed gegaan om alles een beetje te kunnen verwerken.
Mijn eerste nacht was niet fijn, doordat ik oververmoeid was en veel pijn had. De kamer voelde nog niet als mijn kamer en ik hoorde continu geluiden op de gang en van mijn buren. Het pluspunt was dat ik mijn eigen badkamer had met toilet. Op deze manier kon ik mij toch een soort van terugtrekken in mijn domein. Ik nam mij die nacht voor om te zorgen dat mijn kamer echt mijn kamer werd. Ik begon met een lijst van spullen die ik vanuit huis ging meenemen.

De volgende dag begon mijn therapie volgens het algemene rooster. De opname in de kliniek is opgedeeld in 4 periodes. De eerste periode duurde 4 weken en was om gezamenlijk met de therapeuten te bepalen of ik op mijn plek zat en welke hulp ik nodig had. Iedereen volgt die eerste periode min of meer hetzelfde programma.
Ik voelde mij die eerste week zo verloren, omdat ik ontzettend moest wennen aan de continue therapie en aanwezigheid van 16 medepatiënten. Ik wist mijn weg door het gebouw nog niet en ging van mijn eigen tijd indelen naar een strak regime. Daarnaast waren mijn individuele therapieën nog niet gepland. Als beste meisje van de klas en ongeduldig typje had ik het gevoel er niet bij te horen als ik niet maximaal bezig was. De verpleegkundigen bleven maar herhalen dat het wennen aan de omgeving meer dan voldoende was voor de eerste week. Als ik nu terugblik denk ik dat de therapeuten mij bewust met rust hebben gelaten om eerst te kunnen landen.

De eerste week vloog voorbij en helemaal uitgeput sloot ik de week af met een uur kunstzinnige groepstherapie op vrijdagmiddag van 1 tot 2. Deze therapie was met de groep van 4 nieuwe patiënten. Ik had nog nooit kunstzinnige therapie gehad en ik was een beetje sceptisch over het concept. Daarnaast was ik uiteraard bang dat ik het niet goed genoeg zou doen. Tekenen en schilderen zijn niet mijn sterkste kant. Deze angst zorgde ervoor dat ik het heel spannend vond. Gelukkig hadden we een fantastische therapeut, die mij verzekerde dat het niet gaat om wat ik produceerde, maar wat er in mij gebeurt als ik creatief bezig ben. Mijn ogen zijn geopend tijdens de uren kunstzinnige therapie die ik wekelijks heb gevolgd. Het is bijzonder om te ervaren hoe je door middel van kleur en lijnen contact kan maken met je onderbewuste.

Frank kwam mij gelukkig die vrijdagmiddag ophalen en volledig overbelast ben ik thuis mijn bed ingedoken. Helaas kon ik dat weekend niet rustig aandoen, want op zaterdag hadden wij nog een prison escape gepland met vrienden in Breda. En aangezien ik op dat moment nog volledig afgericht was om altijd mijn afspraken na te komen, zijn we er heen gegaan. Het was een bijzondere ervaring, maar nam wel het kleine beetje energie weg wat er nog was.

Op zondag heb ik heel langzaam aangedaan en na het eten was het al weer tijd om naar Zeist te gaan. Voor 8 uur ’s avonds moest je binnen zijn. Frank bracht mij naar Zeist met weer een auto volgeladen. Dit keer had ik ook een laptop bij mij met gedownloade series, zodat ik mij in de avonduren kon verliezen in het leven van anderen.

Tot zo ver mijn eerste ervaring in de kliniek. In deel 2 zal ik jullie meenemen in het vervolg van mijn eerste periode in de kliniek.  Ik zal vast een tipje van de sluier oplichten: het was een periode van veel herkenning en bewustwording, maar nog niet direct van verbetering van klachten. Kortom het was keihard bikkelen.
Mocht je vragen hebben over mijn opname in de kliniek, dan mag je mij altijd een berichtje sturen.

Deze week ben ik dankbaar voor de volgende 3 dingen:
  1. Ik heb een gezellige ochtend doorgebracht met Frank, een hele goede vriendin van mij en haar nieuwe partner. We hebben elkaar leren kennen tijdens een spelletje en een lekkere lunch. Het is een cadeautje om de ontluikende liefde te mogen aanschouwen.
  2. Op vrijdag was ik totaal overprikkeld en oververmoeid. Op dat moment besloot ik aan goede zelfzorg te doen en heb ik mijn telefoon de hele dag uitgezet. Ik krijg regelmatig stress van mijn telefoon door berichten die mij raken of het eindeloze gepingel op mijn telefoon op social media, nieuwssite of het internet. Af en toe geen invloed van mijn telefoon is heerlijk. Frank en ik hebben heel rustig aangedaan en eindelijk een nieuw spel gespeeld (7 wonders) wat al lang in de kast stond.
  3. We hebben weer wat plantjes voor de tuin gehaald. Een mooie combinatie van zomerbloeiers en vaste planten. Het opknappen van de tuin staat nog op ons lijstje, maar nu er alvast van kunnen genieten is heerlijk. Ik zet de planten altijd eerst in het water, voordat ik ze in de grond doe. Een mooie maat voor hoelang ik in de tuin kan werken. Als de planten uit het water in de grond zitten, is het tijd voor pauze. Zo doe ik een paar dagen over de planten een plekje geven, maar blijft mijn lichaam wel intact.


 Liefs, Fieni

Reacties

  1. Hoi ik kan nergens vinden hoe het uit eindelijk is afgelopen. Ik word binnenkort op de wachtlijst gezet 😐 liefs Heidi

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Heidi, dat is spannend weet ik uit ervaring. Ik heb nog geen blog geschreven over hoe het afgelopen is, maar als je wilt, kan ik wel persoonlijk al je vragen beantwoorden. Stuur me anders een privé-bericht via de knop op de site of via mijn facebook account (Life of Fieni), dan kunnen we een keertje bellen of WhatsAppen. Wat jij het fijnst vindt! Sterkte met het wachten. Liefs, Fieni

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…