Doorgaan naar hoofdcontent

De wondere wereld van therapie – Acceptance and Commitment Therapy (ACT)

Tijdens de behandeling voor mijn chronische klachten heb ik veel verschillende therapieƫn gevolgd. Al die therapievormen hebben een eigen insteek. Mijn ervaring is dat het effect voor een groot deel afhankelijk is van mijn eigen bereidheid om er mee aan de gang te gaan en van de bekwaamheid van de therapeut. Kortom ben ik er aan toe om te veranderen en is er een klik met de therapeut.

EƩn van deze gedragstherapieƫn is de Acceptance and Commitment Therapie. Dit is de methode waar de behandeling in de kliniek voor psychosomatiek grotendeels op gebaseerd is. Ik heb van november 2017 tot mei 2018 in die kliniek verbleven. En op dit moment wordt dit ook gebruikt door mijn psychotherapeut tijdens onze gesprekken. Om voor mijzelf weer helder te krijgen wat de pijlers van deze therapie zijn en om mijn lezers te helpen met het vinden van een geschikte therapie, deel ik in deze blog mijn interpretatie van ACT.
ACT wordt bij veel verschillende klachten gebruikt, zoals bij angst, depressie en c…

Mijn opname in de kliniek deel 2


Tijd voor een blast from the past! OkĆ© een terugblik op vorig jaar šŸ˜‰. In het eerste deel over mijn opname in de kliniek voor psychosomatiek in Zeist heb ik jullie meegenomen in de belevenissen van mijn eerste week daar. In dit deel wil ik jullie een stukje laten zien van hoe het vervolg van die eerste periode was. Deze vier weken in de kliniek kenmerkten zich door verlorenheid, gewenning en bewustwording.

Verlorenheid
Ik voelde mij die eerste weken zo verloren. Voor mijn gevoel was ik de vreemde eend in de bijt, maar dit had alles te maken met het feit dat de andere cliĆ«nten daar al langer in behandeling waren. De kliniek werkt met een open groep. Iedereen begint op zijn eigen moment en stroomt na een half jaar weer uit. Een mooi principe, omdat we op die manier van elkaar kunnen leren. 

Behalve dat ik mijn plekje in de kliniek moest vinden, had de verlorenheid nog een andere oorzaak. Ik realiseerde mij steeds meer dat ik onzeker ben en dat het gebrek aan zelfvertrouwen zorgt voor een gevoel van eenzaamheid. Verderop in mijn traject leerde ik dat de meeste cliƫnten hier last van hebben en dat we deze onzekerheid gecompenseerd hadden door voor anderen te zorgen en daarmee onszelf vergaten.

Na de eerste week begonnen de afspraken voor de individuele therapieĆ«n op gang te komen. Hier was ik heel blij mee, omdat ik zo graag van start wilde. Ik ontmoette mijn fysiotherapeut die ik elke week twee keer een half uur zag. Het belangrijkste wat ik van haar geleerd heb, is dat het in de fysiotherapie bij patiĆ«nten met psychosomatiek niet gaat om het doen van 3x15 herhalingen van een bepaalde oefening. Ik zou dat namelijk prachtig kunnen uitvoeren, maar vervolgens meer klachten ervaren. Het is belangrijker om in contact te komen met mijn lichaam: “Luister naar het fluisteren van je lichaam, zodat het niet hoeft te schreeuwen.”
Het was voor mij nieuw om kleine oefeningen te doen en daarmee de connectie tussen lichaam, geest en emotie te maken. Heel erg waardevol. Soms was het zelfs voldoende om alleen maar daar te zitten en te voelen hoe ik erbij zat.

Gewenning
Mijn kamer had een prachtig uitzicht op het bos. Dit gaf rust als ik in mijn bed lag. Daarnaast had ik mijn eigen toilet en douche. Het was een ruime kamer, die ik langzaam met mijn eigen spullen, geuren en foto’s tot mijn paleisje heb omgetoverd.
Behalve een bed was er nog de mogelijkheid om aan een bureau te zitten. Ik had meer afwisseling van houding en ontspanning nodig. Ik besloot het advies van de patiĆ«nten op te volgen die al langer in de kliniek aanwezig waren en kocht een relaxstoel. Dit was wel echt een drempel die ik over moest, aangezien mijn opa van 85 jaar zo’n stoel had. Via Marktplaats vond ik een prima model, waar ik heerlijk op zat en eigenlijk nog steeds zit. De stoel is onderdeel van mijn interieur geworden, ook al vind ik hem persoonlijk niet bijster mooi, maar ik heb geleerd dat comfort zoveel belangrijker is.

Langzamerhand ontdekte ik ook dat de regels nagevolgd dienden te worden, maar dat het belangrijker was om goed voor mijzelf te zorgen en dat ik daarin best de ruimte mocht nemen om voor mijzelf te kiezen. Iets wat ik ontzettend moeilijk vind. Ik leerde om aan te geven als ik te moe was om mijn corveetaak te doen of als het koffiemoment op dat moment teveel voor mij was. Het is interessant dat deze handelingen mij nu in het dagelijks leven ook helpen om sneller voor mijzelf te kiezen. Het hele verblijf in de kliniek is een leerschool.
Ondertussen ging het leven buiten de kliniek gewoon door. Ik stond wat meer aan de zijlijn en dat was helemaal prima. Er was gewoon geen fysieke en geen mentale ruimte om vol overal in te staan. Het jaar 2017 naderde zijn einde en tijdens de kerstdagen was ook ik vrij van therapie. Het was een verademing om even een paar dagen langer weekend te hebben en tijd door te brengen met familie.

Bewustwording
Na 4 weken was mijn 1e behandelplanbespreking. Bij zo’n bespreking sta je stil bij wat je in de afgelopen periode geleerd hebt en waar je in de volgende periode aan wilt gaan werken. Tijdens deze bespreking zat ik tegenover de therapeuten die mij tijdens deze periode behandeld hadden. Om het aangenamer te maken en mijn omgeving mee te nemen in mijn proces, zat Frank naast mij tijdens dit gesprek.  Ik was doodzenuwachtig en kreeg een angstaanval. Ik ben een extreme perfectionist en het idee dat anderen iets van mij vinden, waarbij het “oordeel” wellicht niet prima zou zijn, blijft voor mij zenuwslopend.
De therapeuten vertelden wat ze hadden gezien tijdens de therapieĆ«n. En ze hadden me echt gezien. Het was zo bijzonder om te merken dat zij wisten wat er speelden en mij ondersteunden in mijn proces.  
Behalve dat de therapeuten vertelden wat zij geobserveerd hadden, mocht ik ook mijn ervaringen delen. Hieronder staat het stuk weergegeven wat ik tijdens de bespreking huilend heb voorgelezen. De titel is: Bewust Onbekwaam, naar de eerste fase in een veranderingsproces.

“De opname bij de Eikenboom is voor mij mijn laatste kans. Ik vind het leven niet leuk meer en ik heb besloten mij volledig open te stellen en open te staan voor hetgeen wat hier wordt aangeboden. Het heeft er in geresulteerd dat alles wat ik zo vakkundig aan het wegdrukken was door het weg te eten of het weg te stoppen door afleiding, naar boven komt. Ik voel mijn somberheid en ik ben ervan geschrokken hoe slecht ik me eigenlijk voel.

De afgelopen 4 weken hebben mij bewust gemaakt van mijzelf. Bewust van mijn houding en de afkeer/angst van mijn lichaam. Bewust van mijn binnenwereld, waarin het stormt en waarvan ik totaal geen idee heb wat ik er mee aan moet. Bewust van mijn gedachten die veel processen in stand houden. Bewust van mijn automatische gedrag, wat nu niet meer automatisch is, waarbij ik voorbij ga aan mijzelf. Bewust van mijn negatieve zelfbeeld, waarvoor ik naar oorzaken op zoek ben en me er eigenlijk voor schaam. Bewust van mijn gebrek aan vertrouwen, in mezelf, maar ook in mijn omgeving. Bewust van mijn behoefte aan rust en prikkelvrije momenten. Bewust van de verkramping en pijn in mijn lichaam.

Zoveel bewustwording in zo’n korte tijd. Ik vind het heftig en ergens maakt het me ook nieuwsgierig (vooral angstig nog) naar wie ik ben of zou kunnen zijn.  Ik zou namelijk zo graag willen leren wie ik ben; willen leren om naar mijn intuĆÆtie te luisteren; naar de stemmetjes in mij. Om een balans te vinden waarbij ik er mag zijn en ik me beter voel dan nu. Ik vraag me af wat er zou gebeuren als ik me volledig op mezelf zou richten; dat concept is in mijn ogen het meest moeilijke wat er bestaat.

De boodschap over in het rood staan en het zorgsysteem te weinig activeren is binnen gekomen. Het maakt me verdrietig dat ik mezelf zo verwaarloosd heb. Maar ik realiseer me ook dat ik blijkbaar niet geleerd heb hoe ik dat moet doen, goed voor mijzelf zorgen. Dat wil ik ook graag leren. Ik weet immers al dat ik heel goed voor anderen kan zorgen.
Waarden maken me ook hoopvol. Omdat het me wellicht zou kunnen lukken om in al die pijnlijkheid de cadeautjes te vinden die mijn leven waardevol maken en waardoor ik weer zin in het leven kan krijgen.
Nu is er vooral nog heel veel verdriet over alles wat ik verloren ben, alles wat ik niet ben, alles wat ik gedroomd, gehoopt, gewenst heb. Ik vind het oneerlijk dat ik hier sta. Ik vind dat het leven niet lief voor mij is geweest. Maar misschien kan ik wel leren om lief voor mezelf te zijn. Dat zou ik heel graag willen. Waarschijnlijk moeten daarvoor ook wat demonen uit het verleden worden vrijgelaten en verwerkt.

Ik zit hier op mijn plek. Ik ben blij met deze kans, met de mogelijkheden die mij geboden worden. Hoe zwaar ik het ook vind, ik weet niet wat ik anders kan doen om hier uit te komen. Ik begin te wennen aan de groep, aan mijn kamer, aan het ritme. Ik verlang af en toe wel nog terug naar de automatische piloot.
Ik ben nu al deels bewust onbekwaam. Geen leuke fase. Ik ga op zoek naar handvatten met jullie om bewust bekaam te worden. Maar er zal ook veel ruimte voor het verdriet/het verlies moeten zijn.”

En zo werden mijn eerste vier weken afgesloten en besloten de therapeuten en ik dat ik doorging naar de volgende periode van 6 weken. De verlorenheid vervaagde, ik wende aan mijn nieuwe omgeving en de bewustwording had in volle hevigheid toegeslagen.

Deze week heb ik in de warmte drie dingen gevonden waar ik dankbaar voor ben:
  1. Op vrijdagochtend ben ik op mijn elektrische fiets naar mijn psychotherapeut in Woerden gegaan. Het was bijna windstil en een aangename buitentemperatuur. Een perfecte ochtend om te fietsen. De weg is 6,5 km lang en op volle ondersteuning heb ik het mooi gedaan! Er waren uiteraard wel wat naweeƫn, maar ik ga zeker nog een poging doen op een volgende ideale fietsdag.
  2. Frank en ik zijn eindelijk op pad gegaan om raambekleding voor de keuken aan te schaffen. We hebben een groot raam in de keuken en met het begin van de zomer was het hoogtijd om actie te ondernemen. We zijn geslaagd en hopelijk worden over drie weken onze Luxaflex geleverd. Voor nu hebben we aan de buitenkant zonwerende autoschermen opgehangen. Het wint geen schoonheidsprijs, maar het effect is ijs waard. šŸ˜‰
  3. Om de warmte te ontvluchten ben ik op maandagochtend met Monty naar mijn moeder gereden, aangezien zij airco in huis heeft. Ik ben hooggevoelig en daar hoort ook een extra gevoeligheid bij voor extreme warmte. Ik functioneer slecht in deze warmte. Nu ben ik aan het leren dat deze gevoeligheid bij mij hoort en daarbinnen goed voor mijzelf te zorgen. Dit is een mooi voorbeeld hoe ik zorg voor iets minder prikkels.

Liefs, Fieni


Reacties

Populaire posts van deze blog

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Naakt over de dam dansen

Het is makkelijker om naakt over de dam te dansen, dan om mijn verhaal te vertellen. Het is interessant hoe onze menselijke geest werkt: hoe verwachtingen, erbij willen horen en vooral niet opvallen, drijfveren zijn in het dagelijks leven. Met de keuze om mee te doen aan de documentaire van Brandpunt heb ik A gezegd om mijn verhaal in de openheid te brengen; nu zeg ik B door een blog te beginnen over mijn ervaringen, mijn leven.

De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest, loodzwaar. Pijn, of het nu fysiek of mentaal is en in mijn geval beide, zorgt voor een allesoverheersende deken die het dagelijks leven van minuut tot minuut beĆÆnvloedt. Pijn vreet je op, net als angst. Het zuigt alle energie weg. Het is moeilijk om pijn te beschrijven, omdat het zo persoonlijk is.

De pijn zit bij mij in mijn benen en armen. Een soort vermoeidheid en verzuring, net alsof je heel hard gesport hebt en over je grenzen bent gegaan. Zoals het de dag erna voelt, als je eigenlijk te weinig gedronken en geget…

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij Ć©Ć©n van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…