Doorgaan naar hoofdcontent

De wondere wereld van therapie – Acceptance and Commitment Therapy (ACT)

Tijdens de behandeling voor mijn chronische klachten heb ik veel verschillende therapieën gevolgd. Al die therapievormen hebben een eigen insteek. Mijn ervaring is dat het effect voor een groot deel afhankelijk is van mijn eigen bereidheid om er mee aan de gang te gaan en van de bekwaamheid van de therapeut. Kortom ben ik er aan toe om te veranderen en is er een klik met de therapeut.

Eén van deze gedragstherapieën is de Acceptance and Commitment Therapie. Dit is de methode waar de behandeling in de kliniek voor psychosomatiek grotendeels op gebaseerd is. Ik heb van november 2017 tot mei 2018 in die kliniek verbleven. En op dit moment wordt dit ook gebruikt door mijn psychotherapeut tijdens onze gesprekken. Om voor mijzelf weer helder te krijgen wat de pijlers van deze therapie zijn en om mijn lezers te helpen met het vinden van een geschikte therapie, deel ik in deze blog mijn interpretatie van ACT.
ACT wordt bij veel verschillende klachten gebruikt, zoals bij angst, depressie en c…

It’s my birthday!

Op 25 augustus was ik als 33-jarige 3 jaar ziek thuis. Tijd voor reflectie.
Ziek zijn is een surrealistisch principe. Niemand gaat er vanuit dat hij of zij bij de groep van zieken zal gaan horen. En als je eenmaal in de groep zit, is een existentiële crisis bijna onvermijdelijk. Ik vraag mij af wat mijn nut in deze maatschappij is, nu ik geen baan heb en ook geen moeder ben. Ik ben alleen maar ziek. En uiteraard ben ik zoveel meer dan dat, maar om dat te kunnen zien heb ik eerst wat soul searching moeten doen en ben ik terug naar de basis gegaan.
Hetgeen wat mij in die zoektocht het meest is bijgebleven is dat ik door de poort van het leven ben gestapt en daardoor bestaansrecht heb. Ik ben visueel ingesteld en zag mijzelf echt door een poort lopen. Iedereen heeft in zijn of haar leven een akker van het leven gekregen en daarop mag je doen en laten wat je wilt en niet onbelangrijk kunt. Mijn bestaansrecht wordt niet gedefinieerd door wat ik wel of niet kan, maar door wie ik ben als prachtig mens. De impact die je kunt maken als mens in deze wereld en de cadeautjes die je een ander te bieden hebt, zijn eindeloos.
Dit bovenstaande als basis van het leven zien getuigt van vertrouwen. Het geeft ruimte om gewoon te zijn wie je bent en de dingen te doen waar jij gelukkig van wordt. Elke keuze die je neemt is de juiste en elke stap die je zet is er eentje in de goede richting op jouw pad.
Alleen vervolgens het daadwerkelijk doen is een tweede. Onze geest is fantastisch in het in twijfel trekken van onze keuzes en commentaar leveren bij elke stap die we zetten. Dat kan ons, en vooral mij, op sommige momenten aan het wankelen zettenGelukkig is het enige wat we hoeven doen: LEVEN!
Dus: it’s my birthday and I cry if I want to! Het zijn warme tranen vol verdriet, hoop en liefde.

Liefs, Fieni



Reacties

Populaire posts van deze blog

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Naakt over de dam dansen

Het is makkelijker om naakt over de dam te dansen, dan om mijn verhaal te vertellen. Het is interessant hoe onze menselijke geest werkt: hoe verwachtingen, erbij willen horen en vooral niet opvallen, drijfveren zijn in het dagelijks leven. Met de keuze om mee te doen aan de documentaire van Brandpunt heb ik A gezegd om mijn verhaal in de openheid te brengen; nu zeg ik B door een blog te beginnen over mijn ervaringen, mijn leven.

De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest, loodzwaar. Pijn, of het nu fysiek of mentaal is en in mijn geval beide, zorgt voor een allesoverheersende deken die het dagelijks leven van minuut tot minuut beïnvloedt. Pijn vreet je op, net als angst. Het zuigt alle energie weg. Het is moeilijk om pijn te beschrijven, omdat het zo persoonlijk is.

De pijn zit bij mij in mijn benen en armen. Een soort vermoeidheid en verzuring, net alsof je heel hard gesport hebt en over je grenzen bent gegaan. Zoals het de dag erna voelt, als je eigenlijk te weinig gedronken en geget…

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…