Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Zomer 2019 – I’m back!


Augustus loopt op zijn eind en september staat te trappelen om de hoek. De zomervakantie van Frank is voorbij en daarmee begint het “normale” leven weer. Het is de start van een nieuw schooljaar en de re-start van mijn blog! De student en docent in mij leeft nog steeds in schooljaren, aangezien ik mijn hele leven lang al de zomer vrij ben. Het wordt versterkt door het feit dat eind augustus ook het moment is waarop ik mij 3 jaar geleden ziek heb gemeld. Best wel een ding: 3 jaar ziek én thuis.
Vandaag een terugblik op deze eindeloze zomer en mijn plannen voor de komende tijd.

Het meest heb ik deze vakantie genoten van het samenzijn met Frank. Het is heerlijk om de simpele, dagelijkse dingen samen te doen en het gaf mij ruimte om af en toe minder verstandig te zijn. Ik wist immers dat Frank er was om het huishouden draaiende te houden en mij weer op te lappen.  

We hebben deze zomer veel tijd geïnvesteerd in de tuin. Ik word namelijk blij van woelen in de aarde. De scheve schutting is vervangen door een prachtig stevig exemplaar met roze kleuren. Een veel beter uitzicht vanaf mijn favoriete plekje op de bank, waar ik toch veel tijd vertoef. Alle borders zijn uitgebreid en er zijn een paar nieuwe toegevoegd. De tuin is klaar voor de tuiny forest, die we eind dit jaar gaan planten. Het idee is om in je eigen tuin een klein bos na te bouwen, waar insecten én wij zelf vrolijk van worden.
Er moet nog het een en ander gebeitst worden, maar dat doe ik op mijn eigen tempo van af en toe een half uurtje. Het blijft een uitdaging om dit niet te vergelijken met het verleden, waarin ik het in 2 volle dagen had afgerond. Nu is het een project van weken.

De zomer stond ook in het teken van het herstel van Monty. Helaas is hij nog steeds niet de oude. De hersenvliesontsteking is moeilijk onder controle te krijgen en elke keer als de prednison wordt afgebouwd komen zijn klachten in volle hevigheid weer terug. Mijn hart breekt om hem dan zo te zien. We zijn bij een specialistische dierenarts geweest op het gebied van de hersenvliesontsteking bij honden en hebben extra pijnstilling en homeopathische ondersteuning gekregen. Ook heb ik goed geluisterd naar een vriendin die apotheker is en bouwen we  de prednison nu extreem langzaam af, net zoals het gebruikelijk is bij mensen. Monty blijft ons zorgenhondje, maar we houden hoop dat hij er overheen groeit.

Verder was het een trage zomer. De normale dingen, maar dan net even langzamer. Genieten van eten in de tuin en experimenteren met de barbecue. Minder social media, maar wel verslaafd geraakt aan een drie-op-een-rij spelletje: gardenescape. Het huis opgeruimd, spullen te koop gezet en weggebracht naar de stort. Minder therapie en mijn mentale ruimte gebruiken voor het aanleren van een nieuw bordspel en ik heb zelfs een paar boeken gelezen.
Fysiek en mentaal
Het was de eerste zomer sinds jaren dat er geen grote gebeurtenissen plaatsvonden in mijn leven. Geen huis dat verbouwd moest worden, een scheiding, overlijden, verhuizing, ziekte in de familie of operatie. Gewoon een fijne zomer.
Helaas was het niet automatisch ook een fijne zomer op fysiek en mentaal vlak. Mijn lichaam was uitgeput en niet vooruit te branden. De pijn was tot op zekere hoogte nog wel te doen, maar de vermoeidheid was met vlagen extreem en allesoverheersend. De week met temperaturen boven de 35 graden vond ik vreselijk. Frank en ik hebben toen wel genoten van onze nieuwe Velux raambekleding in de keuken, onze mobiele airco en het zwembad om de hoek om wat verkoeling te zoeken.

Mijn bezinking is sinds vorig jaar december te hoog. Niet heel hoog, maar toch consequent te hoog bij herhaaldelijk prikken. Ik ben deze zomer bij de internist geweest, die aanvullend bloedonderzoek en een echo van de bovenbuik heeft gemaakt. Gelukkig en helaas zijn er verder geen afwijkingen gevonden. Gelukkig omdat ik natuurlijk het liefst gezond wil zijn en helaas omdat ik soms zo graag zou willen dat er een pilletje is wat al mijn klachten laat verdwijnen. De hoop die steeds de grond wordt ingeboord in ziekenhuizen vind ik uitputtend. Het is hetzelfde verhaal als bij de neuroloog: “Er zijn wel wat afwijkingen, maar niet voldoende om nu verder te kunnen gaan. Mochten er meer klachten bij komen, dan bent u welkom om terug te komen.” Ik wil er niet eens aan denken dat er nog meer klachten bij komen, want ik vind dit meer dan voldoende.

Mentaal was het uitdagend om te leven in het moment en naar wat is, in plaats van naar verwachtingen. Ik had verwacht dat ik mij met meer rust beter zou voelen en de teleurstelling is dan toch voelbaar als het niet zo is. Ik had verwacht dat ik na 3 jaar ziekte echt wel weer aan het werk zou zijn. De rouw over dit feit is beklemmend. Het maakt mij zo verdrietig, maar ook zo boos. Ik ben het soms zo zat om over mijn problemen te praten en ik wil gewoon oplossingen.
Een boek (Traumasporen) wat ik op dit moment lees, geeft wat licht op het geheel. Het geeft inzicht in mijn klachten. Hierdoor zie ik dat ik op de goede weg ben en de juiste dingen doe om mijzelf te helpen. Ik zie ook dat ik niet alleen ben in mijn klachten en de complexiteit van het geheel. Ik kom later terug op dit boek.

Toekomst
Ik heb deze zomer ook veel nagedacht over hoe ik het komende half jaar wil vormgeven. Ik heb een intake gehad bij Co-EUR. Een organisatie gespecialiseerd in eetstoornissen met overgewicht. Mijn eetstoornis is een rode draad door de afgelopen jaren. Niet zo zeer de oorzaak van mijn problemen, maar eerder een gevolg van mijn fysieke en emotionele disbalans. Toch is het een stoornis die mij beperkt om naar de volgende lagen in mijn herstel te gaan. Ik zet eten namelijk vaak in om emoties, vermoeidheid en pijn te onderdrukken. Naast dat ik ook steeds meer last van mijn gewicht krijg, ben ik nieuwsgierig naar wat er is als ik geen ontwijkend gedrag in zet.
Op dit moment wordt er gekeken hoe de lichaamsgerichte therapie, psychotherapie en de therapie bij Co-EUR elkaar kunnen aanvullen en hoe er voldoende ruimte overblijft voor mij om nog te kunnen ademen.

Ondertussen ben ik blij dat er weer een normaal ritme is en ben ik op zoek naar manieren om meer te bewegen. Ik ga nog steeds 1x per week naar de yoga met mijn schoonmoeder. Daarnaast willen Frank en ik een proefles stijldansen doen om te bekijken hoe dat is. Het lijkt mij erg leuk om samen iets nieuws te leren.

Tot slot
Ik ben super benieuwd hoe jouw zomer was en wat jouw plannen zijn voor de komende tijd. Ik zou het heel leuk vinden als je het mij via een reactie onder mijn blog of in een persoonlijk berichtje laat weten.
Ik kijk er naar uit om de komende tijd weer meer te delen en jullie tegen te komen op Facebook, Instagram of nog leuker in het echt.

Om mooie tradities niet te verbreken, volgen als afsluiting nog de drie dingen waar ik deze week dankbaar voor ben:
  1. Inmiddels is het een jaar geleden dat Frank en ik overeenstemming hebben bereikt over de koopprijs van ons huis in Montfoort. We wonen nu al ruim een half jaar samen in dit prachtige huis. 
  2. Drie jaar geleden is de eerste dochter van mijn beste vriendin geboren. Ik mocht bij deze bevalling aanwezig zijn en dit is een van mijn dierbaarste herinneringen. Het is fijn om hier bij stil te staan en samen te vieren dat ze een jaar ouder geworden is.
  3. Qua planten is het wat kaal in onze tuin door alle renovatie, maar mijn vier tomatenplanten groeien als kool. De eerste tomaten beginnen vorm te krijgen en binnenkort kan ik tomaten eten uit eigen tuin. Het is leuk om elke dag even te kijken hoe ze groeien en de dieven weg te halen.

Liefs, Fieni

Reacties

Populaire posts van deze blog

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…