Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak.De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes. 

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  Als ik deze feiten zo v…

Mijn belevenis van één jaar bloggen: De schaamte voorbij - of toch niet?

Op 15 oktober 2018 heb ik mijn eerste blog online gezet naar aanleiding van mijn bijdrage aan de uitzending van Brandpunt: pijn zonder oorzaak. De openheid waarmee ik mijzelf heb laten zien, inspireerde mij om meer te laten zien van mijn leven met chronische klachten. Fysiek betekent dit dagelijkse pijn en vermoeidheid. En mentaal is dit een combinatie van een posttraumatische stressstoornis, een eetstoornis en depressieve gevoelens. Daarnaast ben ik 100% afgekeurd en bestaat mijn dagelijkse leven niet uit een bloeiende carrière of een druk gezin, maar uit therapiesessies en proberen de dag door te komen op een behapbare manier. Het betekent vooral minder doen dan ik wil en genieten van kleine momentjes.  

Inmiddels is er ruim een jaar verstreken en heb ik 42 blogs geschreven en is mijn site ruim 10.000 keer bezocht. Ik ben op televisie geweest bij Brandpunt en heb in de Vriendin gestaan met een artikel. Op Instagram en Facebook groeit mijn aantal volgers gestaag.  
Als ik deze feiten zo voor mijzelf op een rijtje zet, ben ik heel erg trots op mijzelf. Maar eigenlijk zijn deze feiten niet het belangrijkste, aangezien dit vooral gaat over ratio. Het meest trots ben ik op het feit dat ik mijzelf heb durven laten zien met al mijn facetten. Ik heb met mijn blog een stem gegeven aan de moeilijkheden in mij en geprobeerd mijn omgeving en mijn lezers een kijkje te geven in mijn leven.  

De afgelopen weken heb ik geen blog online gezet. Ik merk dat de herfst ook voor mij voor verstilling zorgt. Mijn energie gaat naar binnen en ik merk dat ik minder ruimte heb om mijn verhaal te delen. Op sociaal gebied heb ik minder afspraken en reageer ik later op berichten of telefoontjes. Ik heb mijn energie voor mijzelf nodig. De energie die er is gebruik ik om vaker naar buiten te gaan. Ik probeer meer met Monty in het bos te wandelen. De frisse buitenlucht en de herfstkleuren doen mij goed.  

Dit terugtrekken zorgt er ook voor dat er ruimte is om na te denken over mijn twijfels over het doorgaan met mijn blog. In essentie hoop ik dat ik mensen help door het delen van mijn verhaal en merk ik tegelijk dat mijn omgeving mijn situatie iets beter begrijpt. En ik help mijzelf door regelmatig stil te staan bij mijn strubbelingen.  
Ik vind het fijn om elke week de drie dingen waar ik dankbaar voor ben op een rijtje te zetten. Dit is echt een energieke gewoonte. Dankbaarheid is heel krachtig.  
Het is interessant om te merken dat ik minder schrijf over mijn geschiedenis, maar meer over het heden en de dingen waar ik nu tegen aanloop. Al combineer ik dat uiteraard met de wijze lessen uit het verleden.  
Aan de andere kant vind ik mijn blog ook wat eenzijdig. Soms mis ik echt contact met gelijkgestemden met soortgelijke klachten. Uiteraard groeit het contact via mijn blog en social media, maar toch is het anders om het met elkaar te delen onder het genot van een kop koffie of tijdens een therapiesessie. De eenzaamheid van ziek zijn blijft.  

En dit alles als inleiding naar hetgeen waardoor de tranen achter mijn ogen branden. Ik schaam mij nog steeds voor het feit dat ik ziek ben en dus eigenlijk schaam ik mij voor mijzelf. Ondanks alles wat ik het afgelopen jaar heb laten zien en alles wat ik geleerd heb. Onder alles zit een diepgeworteld gevoel van niet goed genoeg zijn. Er niet bij horen in de maatschappij, terwijl ik weet hoe hard ik mijn best doe om het te veranderen. Waarbij je de vraag kan stellen: wanneer hoor je erbij in de maatschappij? Dit is uiteraard ook subjectief.  
De schaamte is er elke keer als ik een blog online zet. Meestal in de vorm van angst. Durf ik dit te delen? En wat zou de lezer er van vinden? 

Ik ben zo ontzettend klaar met ziek zijn. Ik vind er echt helemaal niets aan. Het doet pijn. Letterlijk en figuurlijk. Ik wil niet meer mijn best doen en er elke keer wat van maken. En terwijl ik dit voel en opschrijf, doe ik mijzelf tekort. Zoals mijn therapeut laatst zo passend zei, ik kan mijn ziel niet dwingen om te doen wat ik wil. En zolang deze gevoelens zo sterk aanwezig zijn, ondermijn ik mijzelf. Mijn ratio kan het allemaal wel volgen, maar de emoties zijn sterk.  

Mijn droom is om te mogen zijn wie ik ben. En de enige die daar toestemming voor hoeft te geven, ben ik zelf. De zoektocht in wat mij daar in tegenhoudt, is een ingewikkelde met oude, vastgeroeste patronen en overtuigingen die in het verleden zijn ontstaan. Er is steeds meer inzicht, alleen het daadwerkelijk radicaal veranderen vind ik moeilijk.  

Elke dag zet ik kleine stapjes naar vertrouwen in mijzelf en in de wereld, ontdek ik hoe ik mijn situatie kan omarmen en mijn oude ideeën voorzichtig kan loslaten. En soms geloof ik er niets van en op andere dagen kan ik de wereld eventjes aan. De pijn van deze schaamte is zo groot, dat ik er stil van word en niet goed weet hoe ik dat kan delen met jullie. Daarom heb ik tijd nodig om het zelf te analyseren en te doorvoelen. Ik schrijf vaker in mijn dagboek en ik heb veel therapie.  

In mijn hart ben ik ook benieuwd naar jullie verhaal over schaamte. Delen jullie dit gevoel met mij als het over chronisch ziek zijn gaat? 
En ik ben ook nieuwsgierig naar onderwerpen waar je graag meer over zou willen lezen. De schrijver in mij, is toch altijd bezig met een volgende blog. Er zijn stiekem nog zoveel dingen die ik met jullie kan delen over het ziek zijn. Het is een onderwerp wat mij voorlopig niet verveeld, aangezien het een dagelijks terugkerend thema is.  

Deze blog wil ik ook afsluiten met drie dingen waar ik dankbaar voor ben, maar dit keer met drie dingen die een jaar bloggen mogelijk hebben gemaakt.  
  1. Allereerst ben ik dankbaar voor mijn geliefde Frank. Hij is mijn rots in de branding en er altijd om mij weer op te rapen en te verzorgen op moeilijke momenten. Hij heeft mij in dit hele proces gesteund door de twijfels te bespreken en de successen met mij te delen.  
  2. Ten tweede ben ik dankbaar voor een hele goede vriend en zijn vrouw. Hij heeft altijd de tijd genomen om mij weer op het juiste pad te zetten als mijn blog alle kanten op ging en ik drie verhalen door elkaar aan het vertellen was. Zij hebben elke blog gelezen en voorzien van opbouwende feedback en mijn Nederlands bijgeschaafd. Ik vind het zo ontzettend mooi dat ik een beetje van hun tijd heb mogen gebruiken.  
  3. En ten derde ben ik dankbaar voor iedereen die mijn blog gelezen heeft. De reacties en connecties die ik heb mogen ontvangen hebben mij goed gedaan en de eenzaamheid van het ziek net een beetje minder eenzaam gemaakt.  
Dank jullie wel!!! 💓

Liefs, Fieni 

NB. In deze blog verwijs ik naar een aantal blogs. Je kunt deze blogs lezen door in de tekst op de gekleurde tekst te klikken of via onderstaande links:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Geschiedenis deel 7: Mijn zoektocht naar een diagnose

Dit is voor mij één van de moeilijkste blogs om te schrijven. De periode waarin ik net geconfronteerd werd met mijn heftige klachten, was een extreem zwarte periode. Ik had mij eindelijk ziek gemeld op mijn werk, zodat er ruimte was om te herstellen. Alleen hoe herstel je van iets, waarvan je niet weet wat het is? Ik was doodsbang dat ik een vreselijke ziekte had en ik was tegelijk doodsbang dat er wellicht niets gevonden zou worden. Hoe leef je met iets waar van je niet weet wat het is? Ik wilde en wil nog steeds zo graag beter worden, dat ik van alles probeer om voortgang te ervaren. Er was in die periode juist vooral achteruitgang en onzekerheid. Ik verkeerde in een eenzame bubbel.
Mijn klachten waren een combinatie van extreme uitputting en continue pijn door mijn hele lichaam. Ik was ontzettend moe en tegelijk heel hyper door alle pijn, waardoor ik niet goed sliep. Ik had een soort verzuurde pijn in de spieren van mijn bovenbenen en bovenarmen. Veel van mijn gewrichten deden pij…

Kennismaking

Mijn naam is Josephine aka Fieni en ik ben 33 jaar. Ik woon in Zaandam samen met mijn straathondje Monty van 6 maanden uit Montenegro. In december krijgen mijn vriend en ik de sleutel van ons nieuwe huis in Montfoort. Een dorp waar ik direct verliefd op ben geworden met alle ruimte om te wandelen aan de Hollandse IJssel. Een spannende nieuwe fase met een verbouwing, samenwonen en een nieuwe start samen.

In juli 2016 ben ik uitgevallen uit het arbeidsproces na het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse: 4x40 km. Nu ben ik al blij als ik een rondje kan lopen met de hond. Ik was werkzaam als docent op het mbo en gaf les aan apothekers-, dokters- en tandartsassistenten.

Maar eigenlijk speelt ziekte een rode draad door mijn leven. Ik vind ontzettend veel leuk en heb de neiging om daar helemaal voor te gaan. Ik ben in al dat enthousiasme het contact met mijn lichaam kwijtgeraakt. Mijn leven kenmerkt zich door actie gevolgd door verplichte rust, waarbij hetgeen ik kan steeds minder wordt en de ru…

Mijn opname in de kliniek deel 1

Mijn vorige blogs hebben toegeleefd naar dit moment, mijn eerste blog over de opname in de kliniek voor psychosomatiek. In mijn laatste blog over mijn zoektocht naar een diagnose heb ik verteld dat ik een geschikte kandidaat was voor een klinische opname van 6 maanden in de gespecialiseerde GGz-kliniek voor psychosomatiek inZeist.
Terwijl ik begin aan deze blog merk ik dat ik veel wil delen. De periode in de kliniek was voor mij heel intens. Het feit dat ik uit mijn eigen omgeving getrokken werd, gaf lucht om aan mijzelf te werken, maar zorgde er ook voor dat ik het gevoel had een dubbelleven te leiden. De wereld ging door en ik veranderde. De verbinding tussen mij en mijn omgeving is gaan wankelen. En werken aan jezelf is alles behalve eenvoudig, maar eerder een pad vol met diepe gaten, een rugzak vol bagage en een snelkookpan als hoofd. Zoveel informatie, vastgeroeste patronen die losgeweekt worden, en een continue stroom aan stilstaan bij jezelf. Het is eigenlijk niet te vergelijk…